Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą) z 13 czerwca 2002 r., II SAB 72/01

Rozpoznanie

na rozprawie

Sprawa

sprawy ze skargi Ireneusza N. na bezczynność Wójta Gminy I. z dnia 21 marca 2001 r. (...) w przedmiocie konkursu na stanowisko kierownika Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej: postanawia - odrzucić skargę

Teza

Powierzenie stanowiska kierownika samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej jest czynnością z zakresu prawa pracy zobowiązaniową prowadzącą do nawiązania stosunku pracy. Nie ma ona więc charakteru czynności z zakresu publicznej administracji samorządowej. Odmienny pogląd prowadziłby do wniosku, iż stosunek pracy kierownika wspomnianego zakładu jest administracyjnym stosunkiem pracy.

Konkurs jako metoda obsadzenia tego stanowiska nakierowany jest na wyłonienie osoby, która spośród kandydatów spełniałaby w najwyższym stopniu wymagania kwalifikacyjne warunkujące zatrudnienie na stanowisku kierowniczym. Jest on dokonywany w ramach uprawnień pracodawcy na podstawie kodeksu pracy.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

W skardze na bezczynność Wójta Gminy I. z dnia 27 grudnia 2001 r. skarżący Ireneusz N. domagał się zobowiązania tego organu do wydania mu wyniku konkursu w formie decyzji lub postanowienia. Podniósł, iż nastąpiło naruszenie prawa przy przeprowadzaniu konkursu na stanowisko kierownika Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Gminnego Ośrodka Zdrowia w R. oraz naruszono jego interes prawny uniemożliwiając mu złożenie odwołania od wyniku rozstrzygnięcia tego konkursu. Podważył także prawidłowość nawiązania stosunku pracy z nowym kierownikiem bez uprzedniego wydania mu dokumentu potwierdzającego wynik konkursu.

Wójt Gminy I. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, iż o wyniku konkursu skarżący dowiedział się natychmiast po jego rozstrzygnięciu. Był on bowiem pracownikiem tego ośrodka zatrudnionym na stanowisku referenta ds. administracyjnych. Regulamin konkursu został publicznie odczytany uczestnikom konkursu i nie ustalono by wynik konkursu miał mieć formę decyzji lub postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sąd administracyjny rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy tj. gdy w sprawie powinna być wydana decyzja administracyjna, postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym /z pewnymi ograniczeniami/, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz na inne niż wymienione powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozwinięcie wskazanego przepisu zawarte jest w art. 20 ustawy o NSA. W przepisie tym zawarta jest definicja, iż przez użyte w powołanej ustawie wyrazy: decyzja, postanowienie, inne akty, czynności oraz sprawy z zakresu administracji publicznej należy rozumieć wszelkie akty, czynności, działania i sprawy załatwione przez organy wymienione w ust. 2 tj. organy administracji publicznej i samorządowej, a także inne organy załatwiające sprawy z zakresu administracji publicznej, które nie mają charakteru cywilnoprawnego.

Analiza tych przepisów upoważnia do stwierdzenia, że sąd administracyjny może rozpatrywać skargi na bezczynność organów administracyjnych tylko wtedy gdy skarga ta dotyczy spraw o charakterze administracyjnym.

Jednakże o tym, czy dana sprawa ma charakter administracyjny, przesądzają przepisy prawa materialnego. Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej /Dz.U. nr 91 poz. 408 ze zm./ publicznym zakładem opieki zdrowotnej, jest zakład opieki zdrowotnej utworzony przez organ, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-3a. Formy prowadzenia publicznych zakładów opieki zdrowotnej określają przepisy art. 35b-35d powołanej ustawy.

W świetle art. 44 ust. 2 tej ustawy kierownik publicznego zakładu opieki zdrowotnej kieruje zakładem i reprezentuje go na zewnątrz i jest przełożonym pracowników zakładu.

Stosownie do art. 44a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy w publicznych zakładach opieki zdrowotnej, z wyjątkiem publicznych zakładów opieki zdrowotnej utworzonych w celu określonym w art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz żłobków, przeprowadza się konkurs na stanowisko kierownika zakładu, z wyjątkiem kierownika samodzielnego zakładu opieki zdrowotnej.

Ta regulacja prawna wskazuje, iż powierzenie stanowiska kierownika samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej nie musi być poprzedzone konkursem, o którym mowa w tym przepisie i w wydanym na jego podstawie rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 19 sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w publicznych zakładach opieki zdrowotnej, składu komisji konkursowej oraz ramowego regulaminu przeprowadzania konkursu /Dz.U. nr 115 poz. 749 ze zm./

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powierzenie stanowiska kierownika samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej jest czynnością z zakresu prawa pracy zobowiązaniową prowadzącą do nawiązania stosunku pracy. Nie ma ona więc charakteru czynności z zakresu publicznej administracji samorządowej. Odmienny pogląd prowadziłby do wniosku, iż stosunek pracy kierownika wspomnianego zakładu jest administracyjnym stosunkiem pracy.

Konkurs jako metoda obsadzenia tego stanowiska nakierowany jest na wyłonienie osoby, która spośród kandydatów spełniałaby w najwyższym stopniu wymagania kwalifikacyjne warunkujące zatrudnienie na stanowisku kierowniczym. Jest on dokonywany w ramach uprawnień pracodawcy na podstawie kodeksu pracy.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż przedmiotowa sprawa dotycząca postępowania konkursowego na ww. stanowisko nie należy do kategorii spraw, które w myśl art. 16 powołanej ustawy o NSA objęte są zakresem rzeczowa właściwości sądu administracyjnego.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 27 ust. 2 powołanej ustawy o NSA skargę odrzucił.