Uzasadnienie
Stan sprawy przedstawiał się następująco. J. R. w dniu 8 stycznia 2003 r. zwrócił się do Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej o ustalenie w drodze decyzji:
- 1. Czy działalnością Głównego Inspektoratu [...] w W. kierował funkcjonariusz pożarnictwa mianowany na stanowisko Głównego Inspektora [...] w W. w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 6 dekretu z 27 grudnia 1974 r. o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa w związku z art. 17 ust. 1 ustawy z 12 czerwca 1975 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 20, poz. 106), czy też działalnością przedmiotowego Inspektoratu kierował funkcjonariusz pożarnictwa spoza [...] w Warszawie,
- 2. dokładne określenie organu w przypadku kierowania działalnością Głównego Inspektoratu [...] w W. przez funkcjonariusza pożarnictwa spoza [...] w W. Pismem z 18 lutego 2003 r. złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w tej mierze.
W dniu [...] lutego 2003 r. [...] Dyrektor Departamentu [...] wskazała w nawiązaniu do pisma z 8 stycznia 2003 r., że wydanie decyzji nie jest możliwe ze względu na brak podstawy prawnej do jej wydania.
W dniu 20 marca 2003 r. J. R. złożył skargę na niezakończenie w terminie i w formie ustalonej przepisami prawa przez Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek w dniu 8 stycznia 2003 r. w przedmiocie dokonania określonych ustaleń w drodze decyzji administracyjnej. Wniósł przy tym o zobowiązanie Ministra do załatwienia sprawy objętej przedmiotowym wnioskiem w formie decyzji, zebrania pełnego materiału dowodowego, przeprowadzenia pełnej kontroli postępowania administracyjnego, rozważenia wystąpienia z wnioskiem do Prezesa Rady Ministrów i zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że organ uchyla się od wydania orzeczenia, a jego odpowiedź pismem z dnia [...] lutego 2003 r. jest tylko powierzchowna.
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. Powołał się przy tym na to, że wydał w sprawie dwa postanowienia: z dnia [...] marca 2003 r. i z dnia [...] maja 2003 r., odmawiające wydania zaświadczenia, z uwagi na brak stosownych dokumentów.
Ponadto podkreślił, że sprawa obejmująca żądanie, była przedmiotem rozpoznania przez Sąd Rejonowy w W. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, który wyrokiem z [...] grudnia 1996 r. [...] oddalił powództwo o wydanie świadectwa potwierdzającego okres pozostawania skarżącego w dyspozycji organizacyjnej Głównego Inspektora [...]. W sprawie oddalono też apelację i kasację powoda.
W piśmie procesowym skarżący podtrzymał swoją skargę. Podkreślił przy tym, że powoływane przez Ministra postanowienia dotyczyły innego wniosku – mianowicie wniosku z dnia 28 grudnia 2003 r. o wydanie zaświadczenia. Przedmiotowa skarga odnosi się natomiast do bezczynności w przedmiocie wniosku z 8 stycznia 2003 r. Żąda, aby ten jego wniosek został rozpatrzony w drodze decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, że:
Po pierwsze należy podkreślić, że zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego w świetle art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w sprawie właściwy był Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Rozpatrując przedmiotową skargę sąd uznał ją za zasadną. Stwierdził bowiem, że powoływane przez organ postanowienia z dnia [...] marca 2003 r. oraz [...] maja 2003 r. nie stanowiły odpowiedzi na wniosek z dnia 8 stycznia 2003 r., lecz były konsekwencją wniosku z dnia 28 grudnia 2002 r. Co prawda postanowienia te w swojej treści nie odwołują się do konkretnego wniosku skarżącego, lecz wskazuje na to przedmiot rozstrzygnięć. Pierwsze z nich odmawia bowiem wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt utworzenia lub nieutworzenia komórki organizacyjnej Głównego Inspektoratu [...] w W., fakt kierowania działalnością Głównego Inspektoratu w przypadku jej utworzenia przez mianowanego na to stanowisko Głównego Inspektora [...] funkcjonariusza pożarnictwa, w przypadku braku mianowania kierowanie tą działalnością funkcjonariusza pożarnictwa spoza [...]. Drugie postanowienie z dnia [...] maja 2003 r. utrzymywało zaś w mocy pierwsze. Przedmiot, któremu odpowiadała treść postanowień wskazywał wniosek z 28 grudnia 2002 r.
Inna była natomiast treść wniosku skarżącego z dnia 8 stycznia 2003 r. Nie dotyczył on bowiem wydania zaświadczenia, lecz decyzji. Przedmiot tej decyzji nie był do końca zbyt precyzyjny. Niewątpliwie nie odnosił się on jednak do potwierdzenia faktu istnienia komórki organizacyjnej i statusu prawnego funkcjonariusza pożarnictwa kierującego tą jednostką, lecz zawierał pytanie o informacji o osobie kierującej Głównym Inspektoratem [...]. Zakres przedmiotowy tego wniosku nie mieścił się więc ani nie pokrywał z wnioskiem z dnia 28 grudnia 2002 r. Mógł on stanowić bądź pytanie o informację publiczną w trybie art. 6 ust. 2 pkt d ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198) bądź wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcie w drodze decyzji statusu prawnego stanowiska służbowego w strukturze [...]. Nie było przy tym jasne, czy wnioskodawcy chodziło o ustalenie jego własnego statusu czy w ogóle osoby każdorazowo zajmującej stanowisko kierownicze i inspektorskie.
Organ administracyjny winien w związku z tym w ramach postępowania ustalić, jakie były intencje wniosku skarżącego. W pierwszym bowiem przypadku organ powinien w ciągu 14 dni, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej bądź udzielić żądanej informacji bądź odmówić jej udzielenia w drodze decyzji. W drugiej sytuacji w zależności od tego jaka była treść wniosku, jeżeli organ ustaliłby, że przedmiotowa kompetencja nie należała do organów administracji, bądź sprawa w tym zakresie była już rozstrzygnięta, bądź nie istniała prawna podstawa do wydania decyzji winien przekazać wniosek organowi właściwemu albo umorzyć postępowanie. Organ nie wyjaśnił w istocie przedmiotu wniosku czym naruszył art. 77 § 1 kpa.
Jednocześnie nie rozstrzygał sprawy, przez co pozostawał w bezczynności. Na wniosek z 8 stycznia 2003 r. nie udzielił informacji ani nie wydał decyzji o jej odmowie, ani nie umorzył postępowania z uwagi na brak podstaw do wydania decyzji. Jak wynika z odpowiedzi na pytanie sądu pismo z dnia [...] lutego [...] podpisała bowiem osoba nieupoważniona do wydawania decyzji administracyjnych.
Stąd Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 149, 132 i 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 77 § 1 kpa, jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.