Uzasadnienie
15 grudnia 1994 r. Spółka Akcyjna "P.T." z siedzibą w Warszawie wystąpiła do Ministra Łączności o udzielenie zezwolenia na działalność w dziedzinie telekomunikacji na obszarze 20 województw. Po dokonaniu przez wnioskodawcę szeregu wyjaśnień i uzupełnień wniosku Minister Łączności dnia 2 czerwca 1995 r. wydał cztery decyzje zezwalające Spółce na działalność w dziedzinie telekomunikacji na obszarze województw gdańskiego, krakowskiego, opolskiego i poznańskiego.
W stosunku do pozostałych obszarów będących przedmiotem zainteresowania Spółki, wniosek, jako nie rozpatrzony do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 12 maja 1995 r. o zmianie ustawy o łączności oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 60 poz. 310/ zgodnie z art. 6 tej ustawy podlega rozpatrzeniu w trybie i na zasadach określonych w tej ustawie. Na wydanie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych na pozostałych, wnioskowanych przez Spółkę obszarach, Minister Łączności w myśl art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności, zamierza ogłosić przetarg.
Spółka Akcyjna "P.T." wniosła dnia 10 lipca 1995 r. skargę na bezczynność Ministra Łączności i na podstawie art. 216 par. 1 Kpa domagała się, by Sąd zobowiązał tegoż Ministra "do niezwłocznego podjęcia decyzji w nierozpatrzonej dotychczas części jej wniosku".
Odpowiadając na skargę Minister Łączności wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podaną w skardze podstawą prawną żądania jest art. 216 par. 1 Kpa stanowiący, że do sądu administracyjnego można wnieść skargę, gdy w ustalonym w przepisach terminie organ administracji państwowej nie wydał decyzji w postępowaniu w pierwszej instancji lub w postępowaniu odwoławczym.
Termin, o którym wyżej mowa, określa najczęściej art. 35 par. 3 Kpa, może jednak określać go także przepis specjalny /lex specialis/. Wniosek powyższy uzasadnia m.in. odwołanie się w art. 216 par. 1 Kpa do "przepisów", a nie do przepisu, nie ograniczających się w dodatku do Kpa.
Celem ustawodawcy było zdyscyplinowanie organów administracji i zapobieżenie nieuzasadnionej zwłoce w załatwieniu spraw. Natomiast nie można terminów do załatwienia spraw absolutyzować, na co wskazuje art. 36 Kpa dopuszczający przekroczenie ustalonych terminów, gdy jest to uzasadnione rzeczowo. Rozpoznawana sprawa dotyczyła niewydania przez Ministra Łączności w terminie wymienionym w Kpa decyzji w przedmiocie koncesji na działalność w dziedzinie telekomunikacji na terenie 16 województw. Skarga została wniesiona 10 lipca 1995 r., a więc po uchwaleniu i opublikowaniu /6 czerwca 1995 r./ ustawy z dnia 12 maja 1995 r. o zmianie ustawy o łączności oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z nowelą, nowy art. 14a ustawy z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności obowiązujący od dnia 7 lipca 1995 r. stanowi, że Minister Łączności ma obowiązek zarządzić /"zarządza"/ przeprowadzenie przetargu w celu wyboru podmiotu, któremu wyda koncesję na działalność w dziedzinie telekomunikacji, określając jednocześnie tryb i warunki przeprowadzenia przetargu. Skoro skargę wniesiono już pod rządem cytowanego art. 14a ustawy o łączności, a Minister Łączności nie zdążył jeszcze przeprowadzić przetargu w celu wybrania podmiotu, któremu wyda koncesję, to do czasu zakończenia procedury przetargowej, nie może on wydać decyzji dla skarżącego pozytywnej, ani negatywnej. Po zakończeniu przetargu Minister Łączności powinien wydać decyzję w terminie wymienionym w art. 35 par. 3 Kpa, albo - stosownie do art. 36 Kpa - zawiadomić stronę o przyczynie zwłoki.
Z uwagi na powyższe skarga jako niezasadna została oddalona na podstawie art. 207 par. 5 Kpa w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.