Uzasadnienie
Maria i Jan K. w dniu 22 grudnia 2004 r. wnieśli skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta W. podnosząc, że organ administracji nie prowadzi nakazanemu mu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 grudnia 2004 r. postępowania wyjaśniającego w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego przy ul. [...] we W. Skarżący wskazali, że w tej sprawie otrzymali jedynie od organu administracji w dniu 20 grudnia 2004 r. zawiadomienie, iż Janina i Jerzy K. wycofali swój wniosek o pozwolenie na użytkowanie ww. budynku. Zdaniem skarżących mając na względzie fakt, iż na Janinę i Jerzego K. został nałożony obowiązek oddania obiektu do użytku, owo wycofanie wniosku jest niezrozumiałe i wobec tego w pierwszej kolejności organ administracji powinien odnieść się do kwestii wskazanych w ww. wyroku Sądu.
Skarżący złożyli także w Sądzie w dniu 15 grudnia 2004 r. zażalenie na opieszałe załatwienie sprawy zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2004 r.
Odpowiadając na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta W. uznał ją za niezasadną. Inspektor wyjaśnił, że po rozstrzygnięciu Sądu z dnia 11 sierpnia 2004 r. akta sprawy otrzymał w dniu 20 października. Postanowieniem z dnia 26 listopada zobowiązał Janinę i Jerzego K., aby w terminie 30 dni usunęli braki wniosku z dnia 26 listopada 2001 r. o pozwolenie na użytkowanie rozbudowanej części budynku mieszkalnego przy ul. [...] we W. Postanowienia tego nie otrzymali skarżący, gdyż zgodnie z art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu
Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednym z koniecznych warunków dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Takim środkiem w przypadku skargi na bezczynność organu będzie zażalenie z art. 37 k.p.a., które powinno być skierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a więc w przedmiotowej sprawie - do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Dopiero po otrzymania postanowienia będącego rozstrzygnięciem tak wniesionego zażalenia możliwe jest, z zachowaniem trzydziestodniowego terminu, wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarżący w dniu 15 grudnia 2004 r. skierowali zażalenie, o którym mowa do Sądu, a więc do instytucji niewłaściwej do rozstrzygania tego środka zaskarżenia. Skarżący nie wyczerpali zatem przysługujących im środków zaskarżenia, co czyni ich skargę niedopuszczalną. W konsekwencji, stosownie do art. 58 § l pkt 6 ww. ustawy skarga podlegała odrzuceniu.
Należy przy tym zauważyć, że jak wynika z lektury akt administracyjnych sprawa dotyczy obiektu, który organy administracji uznają za wzniesiony przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, co oznacza, że stosownie do art. 103 ust. 2 tej ustawy w postępowaniu dotyczącym takiego obiektu powinny być stosowane przepisy dotychczasowe tj. ustawa z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane. Ponieważ ostatnio wymieniana ustawa nie zawiera ograniczenia zakresu podmiotów postępowania o pozwolenia na użytkowanie wyłącznie do inwestora, nie może być powodem odrzucenia skargi sugerowana przez organ administracyjny okoliczność, jakoby skargę wniosły osoby spoza kręgu inwestorów, a więc osoby, które bez dalszego badania przysługujących im praw należy uznać za podmioty nieuprawnione do wniesienia skargi.
Ze względu na powyższe Sąd postanowił jak w sentencji.