Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 stycznia 2010 r. Spółka A. w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Starosty Powiatu T. w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.- zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm. – zwanej dalej "kpa"). Zażalenie to powinno być skierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Jak wynika z oświadczenia skarżącego zawartego w piśmie z dnia 19 kwietnia 2010 r. nie złożył on zażalenia, o którym mowa w art. 37 kpa, a tym samym nie wyczerpał trybu określonego w tym artykule.
Mając powyższe na uwadze, Sąd stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną odrzucił. W oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 wyżej wskazanej ustawy orzeczono o zwrocie wpisu.