Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 lipca 2012 r. skarżący – S. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. (KWP) polegającą na nie wydaniu zaświadczeń dla celów emerytalnych o wysokości uposażenia, o przebiegu służby i wysokości nagrody rocznej.
W odpowiedzi na powyższą skargę KWP wniósł o jej odrzucenie, twierdząc że została ona wniesiona po upływie 30 - dniowego terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej w skrócie jako: "ppsa". Uznając bowiem, że pismo skarżącego z dnia 22 lutego 2012 r. zawierające wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest zażaleniem, a pismo organu z dnia 30 marca 2012 r. jest rozstrzygnięciem tego zażalenia, to przyjąć należy, zdaniem organu, że złożona przez skarżącego w dniu 12 lipca 2012 r. skarga do WSA w Bydgoszczy jest spóźniona.
Pismem z dnia 29 sierpnia 2012 r. KWP poinformował tutejszy Sąd, że na podstawie art. 54 § 3 ppsa wydane zostało w dniu [...] postanowienie o odmowie wydania zaświadczeń o treści żądanej przez skarżącego, wskazanej w jego wniosku z dnia 27 stycznia 2012 r. W związku z tym organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 ppsa. Do pisma tego organ załączył postanowienie z dnia [...] o odmowie wydania zaświadczeń.
W piśmie procesowym z dnia 7 września 2012 r. skarżący wniósł o odrzucenie wniosku organu o umorzenie postępowania sądowego twierdząc, że nie sposób uznać, iż organ wydając postanowienie z dnia [...] załatwił w całości zawarte w skardze żądanie wydania wskazanych tam zaświadczeń, a tylko wtedy możliwym byłoby uznanie skutecznej autokontroli organu. Skarżący podkreślił także, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz wydanymi w sprawie wyrokami sądów organ ma obowiązek wydania jemu zaświadczeń dla celów emerytalnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej powoływanej w skrócie jako "ppsa", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola obejmuje orzekanie między innymi także w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 -4a art. 3 § 2 ppsa. Zgodnie z art. 149 § 1 ppsa sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonanie czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika á contario, że wydanie przez organ decyzji, postanowienia lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi przez sąd, nawet wówczas, gdy ta decyzja, postanowienie lub akt wydane zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (vide: wyrok NSA z dnia 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99 przywoływany w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, Lex 463487).
Oczywistym jest zatem, że jeżeli do dnia orzekania przez sąd, organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce- przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności zatem staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa (tamże). Tak sama sytuacja, zdaniem sądu zachodzi również wtedy, gdy organ wyda akt nie taki, jakiego domagała się strona, ale załatwiający jej wniosek w sposób przewidywany przepisami prawa. Jak wskazano powyżej, w niniejszej sprawie, po wniesieniu skargi na bezczynność KWP przez S. L., a przed jej rozpoznaniem przez Sąd, organ w dniu [...] wydał na podstawie art. 219 kpa postanowienie, którym odmówił wydania zaświadczeń o treści wskazanej przez skarżącego w jego wniosku z dnia 27 stycznia 2012 r. W uzasadnieniu tego postanowienia organ wyjaśnił odnośnie zaświadczeń o wysokości uposażenia i nagrody rocznej, że aktualnie, po wyrokach sądów administracyjnych pozostają w mocy decyzje Komendanta Głównego Policji (KGP) nr [...] i [...] z dnia [...], które nie wpływają na zmianę wysokości uposażenia skarżącego w stosunku do dotychczasowego, a więc nie ma podstaw do wystawienia zaświadczenia o wyższym uposażeniu i nagrodzie rocznej, tak jak żąda tego skarżący.
Odnośnie zaświadczenia o przebiegu służby dla celów emerytalnych, wyjaśniono zaś, że KWP nie jest organem właściwym do sporządzenia i wydania takiego zaświadczenia skarżącemu i przytoczono przepisy regulujące kwestię właściwości w tym zakresie, wskazując jednocześnie, że komórką organizacyjną odpowiedzialną za prowadzenie akt osobowych zwolnionych policjantów i pracowników KGP jest Wydział – Główne Archiwum Policji Biura Ochrony Informacji Niejawnych Komendy Głównej Policji. Jak wynika z powyższego, organ nie zaspokoił żądań skarżącego co do wydania zaświadczeń o określonej przez niego treści, ale stało się tak, dlatego, że KWP stwierdził, że nie jest właściwy w sprawie wydania zaświadczenia o przebiegu służby skarżącego, a co do zaświadczenia o wysokości uposażenia i nagrody rocznej, ze względu na treść posiadanych dokumentów stanowiących podstawę wydania tych zaświadczeń. W tej sytuacji zakończenie postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego z dnia 27 stycznia 2012 r. musiało nastąpić poprzez wydanie postanowienia na podstawie art. 219 kpa, zgodnie z którym odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Wydanie tego postanowienia w dniu [...] spowodowało, że KWP przestał być bezczynny i to przed wyrokowaniem przez sąd.
Uznając zatem, że KWP w dniu wniesienia do sądu skargi przez S. L. pozostawał w bezczynności, albowiem nie załatwił sprawy wydania zaświadczeń w sposób przewidywany przepisami prawa i w terminie wynikającym z art. 35 kpa, oraz że bezczynność ta ustała z chwilą wydania postanowienia z dnia [...], należało postępowanie sądowe umorzyć jako bezprzedmiotowe o czym orzeczono na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa.