Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] czerwca 2023 r. K. P. (dalej: skarżąca, strona) zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 - dalej "u.d.i.p.") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Prokuratury Rejonowej [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu strona podniosła, że w dniu [...] marca 2023 r. złożyła wniosek o udostepnienie informacji publicznej. Zatem postępowanie winno być zakończone bez zbędnej zwłoki, nie później niż w dniu [...] czerwca 2023 r, a w przypadku szczególnej komplikacji, nie później niż w terminie określonym w art. 35 § 1 i 3 k.p.a. Po mimo upływu terminu prokuratura nie podjęła działań zamierzających do merytorycznego rozpatrzenia wniosku wraz z wydaniem odpowiedzi.
W konsekwencji strona powołując się na przepis art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wniosła o powtórne udostępnienie informacji publicznej w zakresie: "w związku z psychiatryzowaniem mojej osoby przez prokuraturę Rejonową [...] na podstawie fałszywej opinii (środek w postaci pliku dźwiękowego prokuratura ignoruje podtrzymując adwokata z urzędu, więc umorzone postępowanie absolutnie nie jest gwarancją dalszych czynności zgodnych z literą prawa), sporządzonej przez kobiety, które nie figurują ani nie figurowały na liście biegłych sądowych, jak i też na podstawie nieistniejącej, jakiejkolwiek dokumentacji medycznej, którą ów kobiety miały sporządzić, wymienionej w dokumencie, wyczerpując tym samym art. 271 kk. Wobec czego wnoszę o podanie podstawy prawnej na podstawie, której prokurator H. K. wraz z prokurator I. O. nie dopełniły obowiązku służbowego, art. 231 kk w związku z art. 240 kk na podstawie art. 198 kk, jako osoby odpowiedzialne za prowadzone postępowanie o sygn. akt: [...] czyli,
- 1. zapytuje ponownie, dlaczego nie przedstawiono zarzutu na podstawie art. 198 kk M. W., wykorzystania przez niego niepoczytalności osoby drugiej celem doprowadzenia do kontaktu seksualnego.
(jeśli tak bardzo tej prokuraturze zależy na podtrzymaniu fikcyjnego stanu rzeczy w stosunku do mojej osoby - oznacza to, iż stan ten podtrzymuje się pod określony cel, co wzbudza uzasadnione obawy biorąc pod uwagę, iż pierwotnie dopuszczono się już kłamstwa za pomocą pracownika w/w prokuratury przed Sądem, oczekując wydania postanowienia przez Sąd niezgodnego ze stanem faktycznym, sprzecznego z materiałem dowodowym. Biorąc pod uwagę powyższe, decyzja prokuratury o umorzeniu nie wzbudza żadnego zaufania. Decyzja o podtrzymaniu adwokata z urzędu jest sprzeczna z logiką, a jeśli prokuratura wyraża inne stanowisko)."
W odpowiedzi na skargę Prokuratura Rejonowa [...] wniosła o oddalenie skargi wskazując, że w okresie od [...] marca 2023 r. do [...] marca 2023 r. skarżąca złożyła 4 pisma kwestionujące legalność czynności podejmowanych przez prokuratorów. Każde z nich zostało inaczej zatytułowane: wniosek/informacja, wniosek o wyłączenie postępowania spod jurysdykcji Prokuratury Rejonowej [...], informacja, wniosek o udostępnienie informacji publicznej, ale każde stanowiło zarzut niedopełnienia lub przekroczenia uprawnień przez różnych prokuratorów. W związku z tym wszystkie te pisma zostały zarejestrowane w repertorium Ko jako zawiadomienia o przestępstwach z art. 231 kk prokuratorów i odpowiednio w dniach [...] kwietnia 2023 i [...] kwietnia 2023 r. przekazane do Prokuratora Okręgowego w T. dla rozstrzygnięcia w trybie regulaminu prokuratorskiego o jednostce, która rozpozna procesowo pisma skarżącej. Pismem z dnia [...] kwietnia 2023 roku Zastępca Prokuratora Okręgowego w T. wyznaczył do prowadzenia sprawy Prokuraturę Rejonową w C., przekazał do niej pisma strony i zobowiązał prokuraturę do poinformowania zawiadamiającej o przejęciu sprawy.
Pismo skarżącej z dnia [...] marca 2023 r., załączone do skargi wymienionej z dnia [...] czerwca 2023 r. nie było rejestrowane jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej, gdyż nie spełniało kryteriów przedmiotowych takiej informacji. Z uwagi zaś na jego treść zostało zakwalifikowane jako zawiadomienie o przestępstwie i odpowiednio przekazane według właściwości. Prokuratura Rejonowa [...] nie została powiadomiona o terminie i sposobie zakończenia postępowania karnego prowadzonego w Prokuraturze Rejonowej w C. z zawiadomienia K. P. ani o terminie jej zawiadomienia o przejęciu sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. – dalej "p.p.s.a."). sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W tym miejscu wskazania wymaga, że stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej wówczas, gdy są w jej posiadaniu. W przeciwnym przypadku obowiązek taki nie występuje, a dla uchylenia się od zarzutu bezczynności w tym przedmiocie wystarczające jest poinformowanie wnioskodawcy na piśmie o nieposiadaniu żądanej informacji. Natomiast, jeśli organ posiada określoną informację publiczną powinien rozpoznać wniosek na zasadach uregulowanych w ustawie.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym ww. ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej i jej udostępnienie jest czynnością materialno-techniczną. W art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przewidziana została forma decyzji dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz dla umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.
Na gruncie wyżej wskazanych przepisów analizowanej ustawy, bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany taką informacją nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też, że zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc, że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują (por. wyrok WSA w Olsztynie z 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Ol 166/21).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez tę stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.
4. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem skargi skarżąca uczyniła bezczynność Prokuratora Rejonowego w zakresie rozpatrzenia jej wniosku z dnia [...] marca 2023 r., który dotyczy udostępnienia informacji związanych z szeroko pojętym prowadzeniem postępowania przygotowawczego od sygnaturą [...] oraz w którym skarżąca kwestionuje legalność czynności podejmowanych przez prokuratorów. Tymczasem wszelkie aspekty toczącego się postępowania karnego zarówno w fazie postępowania sądowego, jak i postępowania przygotowawczego prowadzonego przez prokuratora reguluje ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 818). Działalność organów prowadzących postępowanie karne w takim zakresie w jakim polega ona na prowadzeniu tego postępowania nie należy do administracji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy Kodeksu postępowania karnego nie zawierają również unormowań szczególnych poddających działalność organów prowadzących postępowanie karne kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Nie należy zatem do właściwości sądu administracyjnego rozstrzygnięcie, czy w sprawie organ dopuścił się bezczynności w zakresie udostępnienia skarżącej żądanej informacji. Brak bowiem przepisu prawa, który przewidywałby dopuszczalność wniesienia w tym zakresie skargi do tego sądu. Skoro materia będąca przedmiotem skargi nie jest objęta zakresem właściwości sądu administracyjnego, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.