Uzasadnienie
J. K. (dalej jako: skarżący) w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Burmistrza [...] w zakresie udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy dnia 4 lutego 2015 r., wydał wyrok (sygn. akt II SA/Bd 1321/14) uchylający decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak sprawy: [...], w którego uzasadnieniu zobowiązał ww. organ do nadania sprawie dalszego biegu.
Skarżący oświadczył, że do dnia napisania skargi organ nie podjął żadnych kroków w przedmiotowej sprawie.
Z akt sprawy wynika, że we wniosku o dostęp do informacji publicznej zawartym w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r., wysłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, skarżący zwrócił się do Burmistrza [...], w trybie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, o podanie:
- 1. nazwy przedsiębiorcy (podatnika), któremu 9 decyzjami udzielono ulg na łączną kwotę 287.150 zł,
- 2. nazwy przedsiębiorcy (podatnika), któremu umorzono kwotę 12.465 zł,
- 3. nazwy przedsiębiorcy (podatnika), któremu odroczono termin zapłaty zaległości podatkowej bez wniosku podatnika na kwotę 52.813 zł,
- 4. nazwy przedsiębiorcy (podatnika), któremu umorzono zaległości podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za budowę wysypiska.
Skarżący wniósł, by informację (odpowiedź) pisemną przesłano jemu na wskazany adres poczty elektronicznej.
W odpowiedzi na ww. wniosek Burmistrz [...] w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. poinformował skarżącego, że dane w zakresie wykazów, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 lit. f i g ustawy o finansach publicznych, były podane do publicznej wiadomości przez ich wywieszenie i były udostępnione wnioskodawcy na jego wniosek. Dalej podał, że indywidualne dane podatników, poza wskazanym zakresem, są objęte tajemnicą skarbową i nie stanowią informacji publicznej.
W dniu [...] lutego 2014 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z [...] stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Bd 32/14 zobowiązał Burmistrza [...] do załatwienia w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wniosku skarżącego z [...] stycznia 2013 r. Ponadto stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Dnia [...] sierpnia 2014 r. Burmistrz [...], na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 i art. 16 u.d.i.p. w zw. z art. 293 § 1 i § 2 pkt 2-4 i art. 294 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), art. 1 ust. 1 i 2, art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), wydał decyzję nr [...], którą odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 16 ust 1 i 2 u.d.i.p. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że udostępnienie żądanych w niniejszej sprawie informacji w zakresie imiennego wykazu podatników wiązałoby się z ujawnieniem danych osobowych objętych tajemnicą skarbową. Przedstawiona treść wniosku z [...] stycznia 2013 r. jednoznacznie wskazuje, że wnioskodawca oczekuje otrzymania jedynie danych identyfikujących konkretnych przedsiębiorców (podatników), co do których ma już informacje o udzielonych im ulgach/umorzeniach/odroczeniach. Skoro więc przedmiotem wniosku są w istocie dane osobowe konkretnych podatników i udostępnienie żądanej informacji polegałoby na podaniu wnioskodawcy imiennego wykazu podatników, to należy wskazać, że dane te są objęte tajemnicą skarbową i jako takie nie mogą podlegać udostępnieniu.
Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję organu II instancji wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. Wskazał, że oczekuje od Burmistrza jedynie danych identyfikujących wskazanych przedsiębiorców (podatników). W ocenie skarżącego, są to dane mieszczące się w zakresie wykazów, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 lit. f i g u.f.p. Skarżący podkreślił, że żądane przez niego dane dotyczą kwot zbiorczych umorzonych, odroczonych zaległości podatkowych należnych gminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 1321/14 uznał, że powołanie się przez organy na tajemnicę skarbową było niezasadne i niezrozumiałe.
Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] stwierdzając, że organ naruszył art. 293 Ordynacji podatkowej błędnie uznając, że informacje, których żądał skarżący, stanowią tajemnicę skarbową. Z uwagi na brak skonkretyzowania treści wniosku skarżącego odnośnie okresu, którego on dotyczy, nie było możliwe skontrolowanie prawidłowości stanowiska organu I instancji odwołującego się do art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Sąd zobowiązał organ, aby ponownie rozpoznając sprawę wezwał on skarżącego do sprecyzowania jego wniosku w zakresie okresu, którego podanie dotyczy i w zależności od treści udzielonej odpowiedzi nadał sprawie odpowiedni bieg.
Organ wezwał pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...] skarżącego do sprecyzowania wniosku w zakresie okresu, którego on dotyczy.
Ponownie rozpatrując sprawę, mając na względzie wytyczne Sądu zawarte w wydanym wyroku z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 1321/14, a także pismo skarżącego złożone w dniu [...] grudnia 2016 r., dotyczące okresu, którego dotyczy wniosek, Burmistrz [...] udzielił pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. znak [...] informacji w żądanym zakresie o treści, że:
- - ulgi w łącznej kwocie 287.150,00 zł. udzielono 9 decyzjami w spłacie zobowiązań podatkowych [...] w L.,
- - decyzją umorzono kwotę 12.465,00 zł. w spłacie zobowiązań podatkowych [...] w L.,
- - odroczono termin zapłaty zaległości podatkowej na kwotę 52.813,00 zł. [...] w L.,
- - umorzenie podatku od budowli wysypiska nieczystości dotyczyło [...] w L. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że informacja publiczna została udzielona w żądnym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga na bezczynność organu zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia – jak w rozpoznawanej sprawie – czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.
Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie, stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).
Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.).
W rozpoznawanej sprawie niewątpliwe jest, że Burmistrz [...] jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a żądany zakres informacji jest informacją publiczną. Powyższe zostało przesądzone w orzeczeniach tut. Sądu, w tym w ostatnim wyroku z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 1321/14, w którym zobowiązano organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z [...] stycznia 2013 r., po uprzednim doprecyzowaniu przez niego okresu, którego wniosek dotyczy.
Dodać również należy, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej następuje na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Zatem wobec treści wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2016 r. i wiążącego stanowiska zawartego w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 1321/14, udzielenie informacji publicznej winno nastąpić niezwłocznie po przekazaniu organowi I instancji akt administracyjnych sprawy z odpisem prawomocnego wyroku. Stwierdzenie prawomocności wyroku nastąpiło z dniem 25 kwietnia 2015 r. O wykonanie prawomocnego wyroku skarżący zwrócił się do organu w piśmie z dnia 25 października 2016 r. Oznacza to, że organ przez rok od stwierdzenia prawomocności pozostał w bezczynności, nie wykonując prawomocnego wyroku Sądu. Organ rozpoznał wniosek skarżącego i udostępnił skarżącemu żądaną informację w piśmie z dnia 15 grudnia 2016 r., a więc po wniesieniu skargi do Sądu. Dlatego postępowanie sądowe w przedmiocie bezczynności w związku z wnioskiem skarżącego z dnia [...] stycznia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej należało umorzyć, bowiem w dacie orzekania nie było podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o informację publiczną, gdyż został on już rozpoznany (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSA i WSA 2009/4/63).
Udzielenie informacji przez organ po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność, nie powodowało, stosownie do art. 149 § 1.p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Umorzenie postępowania sądowego nie zwalnia Sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi, w tym rozważenia, czy bezczynność, której dopuścił się organ miała miejsce z rażącym naruszaniem prawa.
Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Natomiast stosownie do § 1a powyższego przepisu, Sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12, publ.: Lex nr 12188894).
Taki stan, w ocenie Sądu, wystąpił w niniejszej sprawie. Analizując czas od stwierdzenia prawomocności wyroku do rozpoznania wniosku skarżącego zgodnie ze wskazaniem zawartym w prawomocnym orzeczeniu należy stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ udzielił wnioskowanej informacji publicznej z naruszeniem terminów, o których mowa w art. 13 u.d.i.p. Przekroczenie to miało charakter znaczny, albowiem załatwienie sprawy nastąpiło po upływie ponad roku od stwierdzenia prawomocności wyroku zobowiązującego do rozpoznania wniosku.
W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.
O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 wskazanej ustawy.