Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 stycznia 2016 r. spółka A w [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie nadzoru nad gospodarowaniem odpadami komunalnymi.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej oddalenie podnosząc, że skarżące Przedsiębiorstwo przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpało trybu określonego w art. 37 kpa – nie wniosło zażalenia do organu wyższego stopnia.
Pismem z dnia 15 lutego 2016 r. spółka A. w [...] oświadczyło, iż cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.), jeżeli ustawa nie przewiduje środka zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Z kolei w myśl art. 53 § 2 P.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W rozpoznawanej sprawie skarżące Przedsiębiorstwo wezwało organ do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 15 stycznia 2016 r., natomiast skargę złożyło tego samego dnia, nie czekając na otrzymanie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W tej sytuacji wniesienie skargi ocenić należało jako przedwczesne, gdyż przepisy P.p.s.a. nie tylko określają obowiązek wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa jako przesłankę wniesienia skargi (art. 52 § 3), ale także wyznaczają początek biegu terminu do jej wniesienia.
Zgodnie bowiem z art. 53 § 2 P.p.s.a., aby termin do wniesienia skargi zaczął biec, konieczne jest doręczenie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jedynie w przypadku, gdy organ zaniecha udzielenia takiej odpowiedzi - zastosowanie znajduje termin sześćdziesięciodniowy, liczony od dnia wniesienia wezwania. Podkreślenia wymaga, że zastosowanie terminu sześćdziesięciodniowego traktować należy jako wyjątek aktualizujący się dopiero w sytuacji, gdy organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie udzieli, natomiast co do zasady wniesienie skargi będzie możliwe dopiero po ustosunkowaniu się organu do zarzutów wnioskodawcy.
A zatem, ponieważ skarżący wniósł skargę przedwcześnie, to jest zanim zaczął biec termin do jej wniesienia, określony w art. 53 § 2 P.p.s.a., skargę tę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. należało uznać za niedopuszczalną.
W przypadku odrzucenia skargi sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis, o czym stanowi art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
W oparciu o powyższe, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.
Odnosząc się do oświadczenia strony skarżącej o cofnięciu skargi – pismo z dnia 15 lutego 2016 r. - podnieść należy, że oświadczenie to nie mogło zostać uwzględnione przez Sąd. Umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga została skutecznie cofnięta w rozumieniu art. 60 p.p.s.a. Skutecznie można zaś cofnąć tylko taką skargę, która nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu. W niniejszej sprawie skarga nie została wniesiona skutecznie, gdyż nie został zachowany termin do jej wniesienia, zatem cofnięcie takiej skargi jest bezskuteczne i nie może doprowadzić do umorzenia postępowania