Uzasadnienie
1. Wnioskiem z dnia 28 sierpnia 2023 r. S. G. z siedzibą w Ł. (dalej: stowarzyszenie, strona skarżąca) zwróciło się do Burmistrza Miasta o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie faktur zapłaconych przez Gminę Ł. za remont budynku tzw. "[...]" przy ul. [...] w Ł. za lata 2019-2023.
2. W odpowiedzi Burmistrz Miasta w piśmie z dnia [...] września 2023 r. wskazał, że powyższy wniosek stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej, a tym samym żądana informacja nie może zostać udostępniona.
Uzasadniając powyższe stanowisko organ wskazał m.in., że żądane przez stronę informacje wykorzystywane są dla celów indywidualnych (prywatnych), a nie celów, które przyświecają ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 - dalej "u.d.i.p."). Zdaniem organu uzyskiwane informacje w istocie służą działaniom politycznym i faktycznej kampanii wyborczej członków stowarzyszenia - ich wykorzystanie stanowi jedynie uderzenie personalne w przedstawicieli organów Gminy Ł.. Ponadto formą nadużycia z ze strony skarżącej jest w ocenie Burmistrza skala, zakres i tematyka żądanych informacji, bowiem w ostatnim czasie strona złożyła 13 wniosków, na co składało się 18 odrębnych zagadnień. Wnioski te dotyczą różnych okresów czasu, co wymaga dodatkowych nakładów w celu wyszukania i przygotowania w odpowiedniej formie żądanych informacji. Takie działanie wpływa na prawidłową pracę Urzędu i stanowi pewnego rodzaju obstrukcję.
Dla poparcia swojej argumentacji organ odwołał się do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2023 r. sygn. akt III OSK 181/22 oraz z dnia 11 maja 2023 r. sygn. akt III OSK 181/22.
3. Pismem z dnia [...] września 2023 r. stowarzyszenie zaskarżyło do tut. Sądu bezczynność Burmistrza Miasta w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10, art. 13 i art. 14 u.d.i.p. stowarzyszenie wniosło o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z uwagi na nieudostępnienie wnioskowanej informacji publicznej.
Uzasadniając podniesione zarzuty strona skarżąca w pierwszej kolejności wskazała, że nadesłane przez organ pismo zredagowane jest w formule nieformalnego listu opisującego wewnętrze przeżycia oraz rozterki wzywanego organu spowodowane działalnością stowarzyszenia, nie wypełnia natomiast kryteriów jakie powinna zwierać decyzja administracyjna. Brak w nim powołania podstawy prawnej, rozstrzygnięcia, uzasadnienia faktycznego i prawnego, pouczenia czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania, pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi oraz wysokości opłaty od skargi, jeżeli mają one charakter stały, a także możliwości ubiegania się przez stowarzyszenie o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Wobec faktu, że otrzymane pismo nie jest ani informacją publiczną, o której udostępnienie strona wnosiła ani pismo to nie jest decyzją o odmowie udzielenia informacji publicznej skarżąca stwierdziła, że naruszone zostało przysługujące jej prawo dostępu do informacji publicznej.
Odnosząc się do stanowiska organu strona skarżąca wyjaśniła, że Burmistrz mija się z prawdą twierdząc, że wnioskowane informacje są informacjami prywatnymi, a ich udostępnienie stanowić będzie "nadużycie prawa do dostępu do informacji publicznej", przez co "nie może ona być udostępniona". Zgodnie z powszechnym stanowiskiem w doktrynie "każdy przedsiębiorca działający w oparciu o finansowanie swoich usług ze środków publicznych liczyć się musi z tym, iż jego działalność może stać się przedmiotem zainteresowania opinii publicznej oraz społecznej kontroli w trybie omawianej tu ustawy".
Dalej stowarzyszenie wskazało, że prowadzi wiele spraw, w konsekwencji czego występuje z tożsamymi wnioskami do rozmaitych instytucji publicznych, w zależności wynikającej z tych spraw specyfiki, zatem przekonanie, że wzywany organ jest wyjątkowy świadczy o nieznajomości zakresu działań stowarzyszenia. Nadużyciem ze strony wzywanego organu jest stwierdzenie jakoby strona skarżąca miała mieć "indywidualne nastawienie przeciw Gminie Ł. i jej organom".
Końcowo stowarzyszenie wskazało, że [...] lipca 2023 wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Burmistrza Miasta (sygn. akt II SAB/Bd 115/23). W związku z tym, iż skargi dotyczą tego samego organu administracji publicznej oraz wobec faktu, że złożone zostały w tej samej sprawie dotyczącej nieudostępnienia informacji publicznej, strona skarżąca wniosła o połączenie tych spraw oraz wspólne rozpatrzenia.
4. W odpowiedzi na skargę organ, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie oraz o przyznanie organowi zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z szeregu wskazanych dokumentów (w tym wezwania z dnia [...] lipca 2023 r., licznych wcześniejszych wniosków o udostępnienie informacji publicznej, zrzutów z ekranu profilu Facebook). Organ podzielił stanowisko strony skarżącej, że pismo z dnia [...] września 2023 r. nie stanowi decyzji administracyjnej. Dalej organ podtrzymał swoje stanowisko, że wniosek skarżącej złożony został w warunkach nadużycia prawa do informacji publicznej, co szeroko uargumentował.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
- 5. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2022r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2023r., poz. 259 - dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie.
- 6. Bezspornym w sprawie jest Burmistrz Miasta należy do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej na zasadach określonych w u.d.i.p.
W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że prawo do informacji publicznej jest publicznym prawem podmiotowym, którego normatywnym źródłem jest art. 61 ust. 1 Konstytucji RP zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przytoczony przepis znajduje się w Rozdziale II Konstytucji zatytułowanym "Wolności, prawa i obowiązki człowieka i obywatela" w części dotyczącej wolności i praw politycznych. Jest to istotna systemowa wskazówka interpretacyjna art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, uzasadniająca wykładnię literalnego brzmienia tego przepisu w kierunku jak najpełniejszego realizowania powyższych wartości.
U podstaw prawa dostępu do informacji publicznej jako prawa politycznego są wartości leżące również u podstaw sprawowania władzy w ustroju demokratycznego państwa prawnego, wśród których istotną pozycję zajmuje jawność ukierunkowana na to, aby działanie instytucji publicznych cechowało się rzetelnością i sprawnością (preambuła Konstytucji), było podejmowane na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji), z poszanowaniem i ochroną przyrodzonej i niezbywalnej godności człowieka (art. 30), przy równym traktowaniu przez władze publiczne (art. 32 ust. 1), które nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym (art. 51 ust. 2), ani zobowiązywać nikogo do ujawnienia swojego światopoglądu, przekonań religijnych lub wyznania (art. 53 ust. 7). Na takie wartości leżące u podstaw prawa dostępu do informacji publicznej wskazuje również Naczelny Sąd Administracyjny przyjmując, że celem wprowadzenia prawa do informacji publicznej była m.in. realizacja idei jawności życia publicznego oraz jego demokratyzacja (por. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 799/12).
Celem prawa do informacji publicznej jest zatem zapewnienie obywatelom prawa do faktycznej kontroli sposobu funkcjonowania instytucji wykonujących zadania Państwa oraz gospodarowania środkami publicznymi.
Dla określenia wyznaczonego w art. 61 ust. 1 Konstytucji zakresu prawa do informacji istotne jest ustalenie rozumienia użytego w tym przepisie pojęcia "działalności" organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Tego rodzaju aktywność jest zaś niewątpliwie powiązana z organizacją pracy określonych podmiotów, a także organizacją pracy wewnątrz struktur danego podmiotu, planowaniem i przyjmowaniem strategii wypełniania zadań i realizacji celów publicznych (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1416/15, LEX nr 2282006). Tak określony na poziomie konstytucyjnym zakres prawa do informacji publicznej koresponduje z ustawową definicją "informacji publicznej" określoną przez ustawodawcę w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazując, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności w sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p.
W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej oznacza w praktyce niepodjęcie stosownych czynności w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. Bezczynność polega zatem zasadniczo na nieudostępnieniu informacji (zaniechaniu rozpatrzenia wniosku), względnie na niewydaniu decyzji o odmowie jej udostępnienia lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), na niepoinformowaniu wnioskodawcy, że organ nie dysponuje żądaną informacją lub też, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (por. np. wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. z 20 stycznia 2022 r., II SAB/Go 204/21 czy WSA w Olsztynie z 10 lutego 2022 r., II SAB/Ol 5/22).
Zatem w świetle u.d.i.p. za bezczynność należy uznać stan, gdy podmiot, do którego zwrócono się o udzielenie informacji publicznej, nie reaguje na wniosek i pozostawia go bez rozpoznania. Niezależnie zatem od tego, czy w ocenie tego podmiotu, wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej lub że podmiot nie jest zobowiązany do jej udzielenia, albo że nie dysponuje daną informacją, bądź że w sprawie zastosowanie ma odmienny tryb dostępu do informacji, podmiot ten zobowiązany jest do poinformowania wnioskodawcy o zajętym stanowisku, choćby w formie zwykłego pisma. Nie do zaakceptowania jest zaś sytuacja, gdy podmiot taki, po otrzymaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie reaguje na niego w żaden sposób uzewnętrzniony wnioskodawcy. Dopiero bowiem reakcja organu uwalnia go od zarzutu bezczynności. Zarówno udostępnienie informacji publicznej jak i powiadomienie, że podmiot nie jest w jej posiadaniu odbywa się w drodze czynności materialno-technicznej, nie wymagając decyzji administracyjnej.
Należy również w tym miejscu podkreślić, że w świetle art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązek udostępniania informacji publicznych dotyczy wyłącznie takich informacji, które są w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Dla realizacji obowiązku udostępnienia informacji publicznej istotne jest zatem to, czy podmiot będący adresatem wniosku dysponuje danymi informacjami. Brak posiadania żądanych informacji wypełnia przesłankę negatywną do rozpatrzenia żądania. W razie więc, gdy podmiot, do którego zaadresowano wniosek o informację publiczną nie posiada wnioskowanych danych, wówczas winien skierować do wnioskodawcy pismo, w którym o powyższym poinformuje. W ten sposób zwalnia się z zarzutu bezczynności. Przy czym winno to nastąpić w terminie, o którym mowa w art. 13 u.d.i.p., a ponadto adresat wniosku powinien uprawdopodobnić poprzez wskazanie dlaczego nie znajduje się w posiadaniu określonej informacji.
Wskazania również w tym miejscu wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jakkolwiek powołana wyżej uchwała NSA w sprawie bezczynność traktuje bezpośrednio o postępowaniu jurysdykcyjnym i o decyzji administracyjnej, przyjąć należy, że zaprezentowany w niej pogląd dotyczy także postępowań zmierzających do wydania innych niż decyzja aktów, czy też do podjęcia określonych czynności. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności".
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się zatem, że powyższa uchwała pozostaje wiążąca również dla sądu rozpoznającego skargę na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zasadniczym celem wniesienia skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie można mówić o bezczynności organu, gdy organ ten uwzględniając wniosek, udostępni informację publiczną w formie czynności materialno-technicznej, czy też załatwi wniosek w innej formie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2021 r., III OSK 3789/21).
7. W rozpatrywanej sprawie stowarzyszenie uczyniło przedmiotem swojej skargi kwestię udostępnienia mu informacji w zakresie faktur zapłaconych przez Gminę Ł. za remont budynku tzw. "[...]" przy ul. [...] w Ł. w latach 2019-2023. W odpowiedzi Burmistrz Miasta w piśmie z dnia [...] września 2023 r. wskazał, że powyższy wniosek stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej, a tym samym żądana informacja nie może zostać udostępniona.
W nawiązaniu do stanowiska organu wyjaśnienia wymaga, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego funkcjonuje pogląd dopuszczający możliwość stosowania konstrukcji nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej. Nadużywanie publicznego prawa podmiotowego ma miejsce wówczas, gdy jakiś podmiot podejmuje prawnie dozwolone działania dla osiągnięcia celów innych niż przewidziane przez ustawodawcę. Takie działanie lub zaniechanie jest wprawdzie zachowaniem podmiotu "mającego prawo", ale nie służy społecznie uzasadnionym interesom tego podmiotu (H. Knysiak-Molczyk, Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym). Nadużycie prawa definiowane jest więc jako wykorzystywanie tego prawa w sposób, który nie jest zgodny z założeniami aksjologicznymi leżącymi u jego podstaw (A. Piskorz-Ryń (w:) G. Szpor, A. Piskorz-Ryń (red.), Jawność i jej ograniczenia.
Dostęp i wykorzystywanie. Tom V, 2015, wyd. el./Legalis). W kontekście prawa dostępu do informacji publicznej nadużycie prawa definiuje się więc jako próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów (zob.: J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej (w:) J. G., R. Hauser i J. T., Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Naczelny Sąd Administracyjny, Warszawa 2005 r., s. 146-147; wyrok NSA z 16 października 2015 r., I OSK 1992/14; wyrok NSA z 23 listopada 2016 r., I OSK 1601/15; wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., I OSK 2642/16). Sąd powyższą konstrukcję dostrzega, ale w ramach niniejszego postępowania nie jest uprawniony do oceny prawidłowości jej zastosowania przez Burmistrza Miasta.
W kontrolowanej sprawie w reakcji na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakreślonym żądaniem zakresie organ wystosował do stowarzyszenia pismo informujące o tym, że żądana informacja nie zostanie mu udostępniona z uwagi na to, że wniosek złożony został w warunkach nadużycia prawa do informacji publicznej. Powyższe stwierdzenie zakłada zatem, że skarżący domaga się w istocie informacji mającej charakter informacji publicznej. Sąd nie podziela stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę, jakoby stwierdzenie po stronie wnioskującego o udostępnienie informacji publicznej nadużycia tego prawa implikowało załatwienie jego wniosku zwykłym pismem, a nie decyzją.
W ocenie Sądu obowiązujące regulacje nie przewidują możliwości załatwienia wniosku w formie zwykłego pisma, informującego wnioskodawcę, że organ, pozostając zobowiązanym i dysponując wnioskowaną informacją publiczną, nie udzieli żądanej informacji. Jeżeli organ uważa, że doszło do nadużycia prawa do informacji publicznej, powinien wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Organom nie wolno działać "na skróty" i a limine, zwykłym pismem odmawiać załatwienia wniosku, z powołaniem się na nadużycie prawa do informacji. Takie postępowanie godzi bowiem w zasady demokratycznego państwa prawa. Odmowa udostępnienia informacji publicznej w formie pisma pozbawia wnioskodawcę możliwości poddania tego rozstrzygnięcia kontroli instancyjnej, a tym samym pozbawia stronę ochrony prawnej (vide: wyrok WSA w Olsztynie z 10 lutego 2022 r., sygn. II SAB/Ol 185/21, wyrok WSA w Poznaniu z 30 listopada 2021 r., sygn. II SAB/Po 98/21).
Kluczowym jednak w ocenie Sądu jest to, że pismo organu opatrzone datą 8 września 2023 r. wbrew stanowisku strony skarżącej oraz organu ma wszystkie cechy decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W orzecznictwie sądowym i w piśmiennictwie powszechny jest pogląd, że do koniecznych elementów decyzji należy zaliczyć, oprócz oznaczenia organu, określenie strony lub stron, rozstrzygnięcie sprawy, a także podpis osoby występującej jako organ lub w imieniu organu administracji (vide: wielokrotnie cytowany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 1981 r. sygn. akt SA 1163/81). O uznaniu danego aktu za decyzję przesądza jego treść, a nie nadana mu nazwa (forma).
Wobec powyższego w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do uznania, że pismo o odmowie udostępnienia informacji publicznej stanowi w istocie decyzję administracyjną. Wskazane pismo zawiera bowiem wszystkie określone powyżej obligatoryjne elementy decyzji, a więc oznaczenie organu (Urząd Miejski w Ł.) adresata (stowarzyszenie), rozstrzygnięcie (odmowę udostępnienia informacji publicznej) oraz podpis organu wydającego pismo (w niniejszej sprawie Burmistrza). Takie minimum elementów pozwala na ustalenie podmiotów i przedmiotu stosunku materialnoprawnego, a jego nawiązanie jest celem, dla zrealizowania którego następuje wydanie decyzji administracyjnej. Postępowanie w sprawie zakończonej takim pismem będzie wadliwe, sam akt administracyjny kryjący się w nim też będzie wadliwy, ale adresat takiej ułomnej decyzji administracyjnej może uzyskać ochronę sądową swych praw, ze wszystkimi tego konsekwencjami w zakresie przywrócenia działania administracji publicznej do stanu zgodności z prawem (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" wydanie 14, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2016, s. 507-508).
Mając na uwadze powyższe na gruncie przedmiotowej sprawy stwierdzić zatem należy, że rozpoznanie wniosku stowarzyszenia z dnia [...] sierpnia 2023 r. nastąpiło w dniu [...] września 2023 r. poprzez wydanie decyzji w sensie prawnym. Skoro natomiast decyzja ta została wydana i przesłana stronie skarżącej z zachowaniem 14-dniowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., to nie sposób uznać, że organ pozostaje w bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej. Sama prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia, tj. stwierdzenie, czy w sprawie w istocie zachodzi przesłanka nadużycia prawa do informacji publicznej uzasadniająca odmowę jej udostępnienia, nie może być zaś oceniania w ramach postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego skargą na bezczynność organu. Innymi słowy, w przypadku skargi opartej na podstawie art. 149 p.p.s.a., sąd nie jest uprawniony do merytorycznej oceny wydanej przez Burmistrza Miasta decyzji, gdyż nie przeprowadza kontroli tego aktu, a jedynie rozstrzyga - biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny - czy organ ten pozostaje w bezczynności.
Jednocześnie podkreślić należy, że skarżący zachowuje możliwość kwestionowania tej decyzji poprzez odwołanie się od niej w trybie art. 16 ust. 2 u.d.i.p., a następnie - wskutek ewentualnej skargi – odmowa udostępnienia informacji publicznej może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Wyjaśnienia też w tym miejscu wymaga, że brak w decyzji pouczenia, czy i w jakim trybie może zostać ona zaskarżona nie powinno wywierać negatywnych dla stowarzyszenia skutków prawnych, co oznacza możliwość wniesienia przez stronę skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zgodnie i na zasadach określonych w art. 58 k.p.a.
Reasumując załatwienie wniosku stowarzyszenia przed wniesieniem skargi obligowało Sąd do jej odrzucenia, jako niedopuszczalnej.
8. Sąd nie uwzględnił wniosku organu zawartego w odpowiedzi na skargę o przeprowadzenie dowodu z szeregu wskazanych dokumentów (w tym wezwania z dnia [...] lipca 2023 r., licznych wcześniejszych wniosków o udostępnienie informacji publicznej, zrzutów z ekranu profilu Facebook). Wyjaśnić bowiem należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W niniejszej sprawie Sąd rozpoznający sprawę wątpliwości, o których mowa wyżej, nie powziął i dlatego wniosek dowodowy należało oddalić na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. a contrario.
Odnosząc się zaś do wniosku stowarzyszenia o połączenie przedmiotowej spraw ze sprawą II SAB/Bd 115/23 wskazania wymaga, że sprawy te dotyczą bezczynności Burmistrza Miasta w odniesieniu do dwóch odrębnych i nie związanych ze sobą wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Ponadto wyjaśnienia wymaga że stosownie do regulacji art. 111 § 2 p.p.s.a., sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. Jest to uprawnienie sądu, a nie obowiązek, ma charakter techniczny, organizacyjny i należy do pojęć z zakresu tzw. ekonomii procesowej. Nie powoduje też powstania jednej nowej sprawy. Połączone sprawy zachowują nadal swoją odrębność i samodzielność (por. wyrok NSA z 12 listopada 2020 r. II FSK 1778/20). Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd nie uznał za zasadne skorzystania z uprawnienia o którym mowa w tym przepisie.
9. Z tych względów, Sąd zobligowany był orzec jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w myśl którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Odnośnie wniosku organu o zasądzenie kosztów postępowania od strony skarżącej wskazania wymaga, że procedura sądowoadministracyjna nie zawiera podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia.