Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] 2002 r. Władysław G. uzupełnił i sprostował swój wniosek z dnia [...] 2002 r. skierowany do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...] 1993 r., nr [...], znak [...] w ten sposób, że wniósł również o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...] 1994 r., nr [...], znak: [...].
Decyzją z dnia [...] 2002 r., nr [...] Wojewoda [...] uzupełnił swoją decyzję z dnia [...] 2002 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...] 1993 r. nr [...], znak: [...], wskazując w niej, iż wniosek Władysława G. o stwierdzenie nieważności kolejnych decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. tj. m.in. decyzji z dnia [...] 1994 r., nr [...], znak:[..] zostanie rozpatrzony po uprawomocnieniu się decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2002 r.
Pismem z dnia [...] 2002r. Władysław G. wniósł do Ministra Pracy i Polityki Społecznej w Warszawie zażalenie na niezałatwienie przez Wojewodę [...] w terminie sprawy stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...] 1994 r., nr [...], znak: [...]. Zwrócił w nim uwagę, że pomimo upływu dwumiesięcznego terminu od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności, Wojewoda [...] nie wydał w tym przedmiocie decyzji, nie powiadomił o przyczynach zwłoki w załatwieniu sprawy ani też nie ustalił terminu zgodnie z art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz.1071; z późn. zm.) - dalej k.p.a...
W odpowiedzi na wyżej wspomniane zażalenie pismem z dnia [...] 2002 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej poinformował Władysława G., że jego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. nie spełnia wymogów określonych w art. 156 k.p.a.
Następnie pismem z dnia [...] 2002 r. Władysław G. wezwał Wojewodę [...] do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie decyzji w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...] 1994 r., nr [...], znak:[...], oraz o przyznanie związanego z tym odszkodowania.
Pismem z dnia [...] 2002 r. Władysław G. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku skargę na bezczynność Wojewody [...]. Bezczynność ta miała polegać m.in. na nie wydaniu przez Wojewodę [...] decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...] 1994 r., nr [...] znak: [...] oraz o związanym z tym odszkodowaniu. Przy tym Władysław G. wskazał, iż wyczerpał dostępne środki zaskarżenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc jednocześnie, że postępowanie administracyjne, co do wniosku skarżącego nadal trwa. Skarżący został poinformowany decyzją z dnia 18 czerwca 2002 r., że jego wniosek dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...] 1994 r., nr [...], znak: [...] zostanie rozpatrzony po uprawomocnieniu się decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2002 r. odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...] 1993 r., nr [...], znak: [...].
Ostatecznie decyzją z dnia [..] 2003r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...] 1994 r., nr [...], znak: [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z bezczynnością organu administracji mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
Celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) jest doprowadzenie do wydania przez organ decyzji administracyjnej w sprawie. Wskazuje na to wyraźnie treść art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl, którego sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W świetle cytowanego przepisu nałożenie przez sąd administracyjny obowiązku wydania decyzji administracyjnej możliwe jest jedynie wówczas, gdy załatwiająca sprawę decyzja nie została wydana.
W związku z powyższym wskazać należy, że wprawdzie w rozpatrywanej sprawie wystąpiła bezczynność organu, jednakże Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2003r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...] 1994 r. nr [...], znak: [...]. Tym samym zaś wniosek o przyznanie odszkodowania skarżącemu za szkody wynikłe z wydania decyzji na skutek naruszenia prawa stał się bezprzedmiotowy.
Biorąc pod uwagę zatem, że w postępowaniu dotyczącym bezczynności organu administracji publicznej Sąd rozpoznaje skargę według stanu sprawy z daty orzekania, tj. ściślej z daty zamknięcia rozprawy poprzedzającej orzekanie (tak NSA w wyroku z 6 października 2000 r. sygn. akt IV SA 105/00, opubl. w elektronicznym zbiorze orzecznictwa LEX pod nr 53462) należało uznać, że zachodzi negatywna przesłanka do wydania wyroku zobowiązującego organ do załatwienia sprawy.
Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270; z późn. zm), uznając skargę za bezzasadną, orzeczono o jej oddaleniu.