Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 grudnia 2011 r. D.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę m.in. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyłącznie pracownika.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w B. wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga, nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Złożenie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych aktów lub czynności.
W przedmiotowej sprawie D. W. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. polegającą na braku rozpoznania jego wniosku o wyłącznie pracownika.
Wskazać należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż o wyłączeniu pracownika lub odmowa jego wyłączenia od udziału w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej "k.p.a.") orzeka jego bezpośredni przełożony w formie postanowienia (wyrok NSA z dnia 29 maja 1990 r., SA/Po 1555/89, ONSA 1990, nr 2-3, poz. 44). Na postanowienie to w świetle art. 141 § 1 w zw. z art. 24 kpa nie służy zażalenie. Stanowisko organu wyrażone w takim postanowieniu ma charakter wpadkowy, a przedmiot nim objęty nie stanowi samodzielnego postępowania administracyjnego. Nie może ono zatem zostać uznane za postanowienie kończące postępowanie w sprawie lub rozstrzygające sprawę co do istoty. Z powyższego wynika, że postanowienie wydane na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. nie mieści się w żadnej z kategorii, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a., ani też w pozostałych kategoriach określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a., wobec czego nie przysługuje również na taki akt skarga do sądu administracyjnego.
Skoro zatem postanowienie wydane na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, to także ewentualna bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyłącznie pracownika nie może podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.