Uzasadnienie
W złożonej 7 lutego 2005 r. skardze na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. skarżący Henryk S. podał, że w dniu 15 czerwca 2004r. Urząd Gminy B. samowolnie wykonał prace melioracyjne powodując rozlanie się wody z trzech zbieraczy drenarskich na jego nieruchomość tj. pole obsiane pszenżytem i łąkę, przez co doszło do naruszenia przepisów prawa wodnego oraz pozbawienia go dojazdu na pola i łąkę.
W związku z bezczynnością w tej sprawie Wójta Gminy B. skarżący, zgodnie ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartym w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (sygn. akt II SAB/Bd 45/04) złożył zażalenie na bezczynność Wójta do organu wyższego stopnia, przy czym początkowo skierował je mylnie do Starosty Powiatu B., a ostatecznie, w dniu [...] 2004 r. - do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. Do momentu złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Kolegium nie udzieliło skarżącemu żadnej odpowiedzi na złożone zażalenie.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wyjaśniło, że w związku z uprzednio toczącą się sprawą przed Sądem Administracyjnym w momencie złożenia zażalenia organ I instancji nie dysponował aktami sprawy, które znajdowały się jeszcze w Sądzie. Akta zostały przekazane Kolegium w dniu 11 stycznia 2005 r., jednakże nie były one kompletne, co stwierdził sam skarżący po ich przejrzeniu. Dodatkowe wyjaśnienia Wójta wraz z uzupełniającymi dokumentami Kolegium otrzymało 18 lutego. Według Kolegium do rozstrzygnięcia sporu niezbędne są wiadomości specjalne, dlatego w dniu 24 lutego zostało podjęte postanowienie o powołaniu biegłego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270; z późno zm.) kontrolując działalność administracji publicznej sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych a art. 3 § 2 pkt l - 4 ww. ustawy tj. m.in. w sytuacji, kiedy organ powinien wydać postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz kiedy powinien wydać postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3).
Postanowienie, które organ administracji wyższego stopnia jest zobowiązany wydać w ramach art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm. - dalej jako "kpa") nie spełnia żadnego z wymienionych kryteriów, nie służy bowiem na nie zażalenie, nie kończy postępowania w sprawie ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. W rezultacie należy stwierdzić, że powołany przepis art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie poddaje kontroli sądu administracyjnego bezczynności organu wyższego stopnia w przedmiocie wniesionego w trybie art. 37 kpa zażalenia na pozostawanie organu w zwłoce (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 marca 200 l r. sygn. akt I SAB 246/00, opubl. w elektronicznym Systemie Informacji Prawnej "LEX" pod nr 78952).
Ze względu na powyższe skargę, jako wniesioną w przedmiocie nie należącym do właściwości sądu administracyjnego, na podstawie art. 58 § l pkt l Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzucił.