Uzasadnienie
M. i J. P. złożyli w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wójta Gminy O., polegającą na nie wydaniu, mimo obowiązku wynikającego z przepisów prawa, rozstrzygnięcia co do żądania skierowanego do gminy o wykupienie lub zamianę na inną nieruchomości skarżących stanowiącą działkę nr [...], położonej w O., w związku z tym, że wskutek zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zabudowa mieszkaniowa tejże nieruchomości stała się niemożliwa.
Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o wydanie przez Sąd orzeczenia obligującego Wójta Gminy O. do wywiązania się z obowiązku wynikającego z wymienionych roszczeń oraz wymierzającego temu organowi grzywnę.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy O. wniósł o jej oddalenie, bowiem nie pozostaje w powyższej sprawie w bezczynności.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny kontrolując działalność administracji publicznej orzeka m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach nie wydania:
- • decyzji administracyjnej,
- • postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie lub postanowienia kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty,
- • postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- • innych aktów lub nie podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Roszczenia z tytułu skutków zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, w tym o zamianę lub wykupienie nieruchomości objętej ustaleniami planu, reguluje art. 36 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), której przepisy należy w niniejszym przypadku stosować z uwagi na treść jej unormowania przejściowego – art. 85 ust. 1.
Powyższy artykuł cyt. ustawy ma więc odniesienie do sprawy będącej przedmiotem skargi.
Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że brak jest podstaw do przyjęcia bezczynności organu w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nie przewidują działania organu w formie prawnej w zakresie określonym wskazanym wyżej przepisem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Musi istnieć obowiązek prawny działania organu administracji publicznej oraz musi być określona prawna forma tego działania ujęta w ramy form procesowych rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem w myśl ustępu 10 powołanego wyżej art. 36 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. (podobnie – wg art. 36 ust. 13 wcześniej obowiązującej ustawy z 7 lipca 1994 r. – Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139) spory w przedmiocie żądań, jakie w skardze zawarły strony, rozstrzygają sądy powszechne.
W konsekwencji stosując art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało uznać skargę za niedopuszczalną, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego oraz orzec o jej odrzuceniu.
Ustosunkowując się do wniosku skargi nadmienić trzeba, że sąd administracyjny kompetentny jest do wymierzania organowi grzywny tylko w razie niewykonania wyroku Sądu.