Uzasadnienie
Spółdzielnia A w G. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Zarządu Dróg [...] w [...] w przedmiocie przewlekłości postępowania administracyjnego dotyczącego zmiany lokalizacji zjazdu z drogi publicznej.
W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 1 sierpnia 2013 r., Zarząd Dróg [...] w [...] wniósł o odrzucenie skargi w całości ewentualnie o jej oddalenie, ponieważ skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia.
Zarządzeniem z dnia 14 sierpnia 2013 r. (doręczonym 26 sierpnia 2013 r.) Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu skarżąca składała zażalenie do organu wyższego stopnia na bezczynność Zarządu Dróg [...] w [...] – w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem uznania, że skarżąca z takim zażaleniem nie występowała.
Pełnomocnik skarżącej w zakreślonym siedmiodniowym terminie nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do przepisu art. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływana dalej jako: "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga może dotyczyć bezczynności organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, a zatem bezczynności w sprawach: decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.
Należy jednak pamiętać, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Należy mieć na uwadze również art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w myśl którego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k.p.a.).
Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych przekazanych Sądowi przez Zarząd Dróg [...] w [...] skarżąca przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy nie złożyła zażalenia na bezczynność do organu wyższego stopnia, co powoduje, że skarga do sądu administracyjnego na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Dopiero, bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącej drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Fakt odrzucenia skargi nie zamyka skarżącej drogi do ponownego wystąpienia ze skargą na bezczynność organu administracyjnego po wyczerpaniu trybu określonego w art. 37 k.p.a.
O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.