Uzasadnienie
K. D. złożyła skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] dot. bezczynności rozpoznania jej odwołania z dnia 23 września 2003r. kierowanego do Rektora Akademii Medycznej w B. w sprawie anulowania oceny niedostatecznej z pierwszego egzaminu poprawkowego z fizjologii zdawanego w dniu 10 września 2003r. Wskazała także, że wniosła zażalenie najpierw do Rektora [...]z dnia 20 listopada 2004r. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa dotyczącej odwołania z dnia 23 września 2003r.
W odpowiedzi na skargę Uniwersytet [...] wnosił o jej odrzucenie wywodząc, że odwołanie zostało rozpatrzone, o czym skarżącą powiadomiono.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) sprawując kontrolę działalności administracji publicznej, sąd administracyjny rozpatruje skargę na bezczynność organu.
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjny obejmuje jednak wyłącznie orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w sprawach określonych w punktach 1-4 w art. 3 § 2 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Oznacza to, że dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej.
Badanie merytorycznej zasadności skargi winno więc być poprzedzone sprawdzeniem wymagań formalnych skargi, w tym właśnie jej dopuszczalności, sprowadzające się m.in. do zbadania czy sprawa w ogóle należy do właściwości sądu administracyjnego.
W związku z tym należy zaznaczyć przede wszystkim, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczyło się pod rządami obowiązującej wówczas ustawy z 12 września 1990r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65 poz. 385 z późn. zm.). Ustawa ta - z drobnymi wyjątkami nieistotnymi dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy - utraciła swą moc na podstawie art. 276 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164 poz. 1365) z dniem 1 września 2005r.
Art. 161 § 1 ww. ustawy z 12 września 1990r. stanowił, że do decyzji podjętych przez organ uczelni w indywidualnych sprawach studenckich, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Decyzje wydane przez rektora w pierwszej instancji są ostateczne.
Przepis ten nie dopuszcza więc możliwości kwestionowania przed sądem administracyjnymi wszelkich czy jakichkolwiek rozstrzygnięć organów szkół wyższych, w szczególności - rozstrzygnięć nie będących decyzjami administracyjnymi dotyczącymi np. wystawionych ocen. Decyzjami w rozumieniu kpa są bowiem tylko zakładowe akty zewnętrzne stosowania prawa, czyli - odnosząc to do ww. ustawy z 12 września 1990r. - np. rozstrzygnięcie o przyjęciu na studia, odmowie przyjęcia, skreślenia z listy studentów, przyznanie stypendium lub odmowie przyznania stypendium. Nie dotyczy to więc wystawienia czy anulowania ocen uzyskanych przez studentów w toku studiów. Żaden z przepisów zarówno ww. ustawy z 12 września 1990r., jak i jakiejkolwiek innej ustawy nie rodzi uprawnień do sądowej kontroli wystawionych ocen a tym samym nie stanowi o kognicji sądu administracyjnego w zakresie bezczynności w rozpatrzeniu odwołań dotyczących oceniania studentów.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę odrzucić.