Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 listopada 2011 r. pełnomocnik A. i A. S. wezwał [...] Sp. z o.o. w I. do podjęcia negocjacji w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia za bezumowne korzystanie przez Spółkę z nieruchomości położonych w [...] (działki o nr 51, 29, 106/1) oraz ustanowienia na tych nieruchomościach służebności przesyłu za wynagrodzeniem. W uzasadnieniu pełnomocnik A. i A. S. podniósł, iż zgodnie z wiedzą jego mocodawców przedmiotowe nieruchomości nie zostały wywłaszczone na potrzeby budowy linii elektroenergetycznych, prawo własności nie zostało w żaden sposób ograniczone, nie została zawarta żadna umowa dotycząca korzystania przez Spółkę z tych nieruchomości, jak również nie została ustanowiona na nich służebność przesyłu. Pełnomocnik uznał za zasadne domaganie się ustanowienia służebności przesyłu za stosownym wynagrodzeniem, a w przypadku budowy linii niezgodnie z decyzjami, również wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z gruntów.
Jednocześnie wniósł o udostępnienie kserokopii wszystkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy opisanych wyżej linii elektroenergetycznych na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznych.
W odpowiedzi na pismo pełnomocnika Spółka odmówiła spełnienia roszczeń skarżących co do ustanowienia służebności przesyłu (vide: pismo z dnia 12 stycznia 2012 r.). Przedsiębiorstwo wskazało także, że materiały związane z posadowieniem urządzeń energetycznych na nieruchomościach A. i A. S. tj. działce nr 51 w [...] i na działce nr 106/1 w [...] (na terenie działki nr 29 w [...] nie znajdują się żadne urządzenia energetyczne) znajdują się w posiadaniu organów, odpowiadających po dniu 27 maja 1990 r. za zobowiązania byłych rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, które pozostają w związku z przejętymi przez gminy zadaniami i kompetencjami, wynikającymi z ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym. Spółka wskazała także na czas, który upłynął od chwili wybudowania urządzeń energetycznych na nieruchomościach skarżących (1967-1968), który w jej ocenie doprowadził do zasiedzenia służebności gruntowej.
Pismem z dnia 21 marca 2012 r. pełnomocnik skarżących wezwał o doręczenie kserokopii decyzji lub ich oznaczenie oraz pozwoleń i innych dokumentów (organ wydający, znak, data) stanowiących podstawę budowy i lokalizacji na działce nr 51 w [...] oraz działce nr 106/1 w [...] napowietrznej infrastruktury energetycznej. Pełnomocnik powołał się przy tym na wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10, z którego wynika, że przedsiębiorstwa energetyczne wykonują zadania publiczne, a zatem są zobowiązane stosować ustawę o dostępie do informacji publicznych. Ponadto pełnomocnik wezwał Spółkę o przedstawienie dowodów na potwierdzenie tezy jakoby nabyła ona poprzez zasiedzenie prawo służebności gruntowej, odpowiadającej w swojej treści służebności przesyłu.
W odpowiedzi na powyższe pismo Spółka pismem z dnia 4 kwietnia 2012 r. podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko, powołując się dodatkowo na orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 8 września 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 161/11, z którego wynika, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja faktycznie istnieje i nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy, nie funkcjonuje w obiegu publicznym, a zainteresowany nie ma innego trybu dostępu do niej. Spółka wyjaśniła, że nabyła przez zasiedzenie nieodpłatną służebność gruntową, obciążającą nieruchomości A. i A. S. Ponadto poddała w wątpliwość czy pełnomocnik wykorzystał w pełni możliwość zweryfikowania prawidłowości zajętego przez Spółkę stanowiska za pośrednictwem dokumentów pozostających w posiadaniu A. i A. S. Pismem z dnia 17 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżących A. i A. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność [...] Sp. z o.o. w [...] Oddział Dystrybucji [...] zarzucając jej:
- - nieudostępnienie informacji publicznej;
- - niewydanie rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenie postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczą sprawy publicznej i nakładają na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. Wskazał, że dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli są zadaniami publicznymi, a w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej Spółkę należy uznać za podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. W dalszej kolejności wskazał, powołując się na orzecznictwo NSA, że skarga na bezczynność nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia. Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno - technicznej. Kodeks postępowania administracyjnego nie ma do niej zastosowania, gdyż ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera odesłanie do stosowania kodeksu jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji, nie zaś do czynności materialno - technicznej polegającej na jej udzieleniu.
Podkreślił także, że do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał wnioskowanych dokumentów, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę [...] Sp. z o.o. w [...] Oddział Dystrybucji [...] wniosła o jej oddalenie ewentualnie umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.). W uzasadnieniu przytoczywszy wcześniej stan faktyczny sprawy podała, że postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe, z uwagi na fakt, że Spółka po wpłynięciu skargi na bezczynność, pismem z dnia 4 lutego 2013 r. przesłała skarżącym informację, że nie dysponuje żadnymi decyzjami administracyjnymi związanymi z lokalizacją i budową urządzeń energetycznych na ich nieruchomościach.
Ponadto Spółka wskazała, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, gdyż przedsiębiorstwo uzyskuje stosowne decyzje administracyjne na budowę linii i innych urządzeń energetycznych wskazując, jako przedmiot budowy te urządzenia. Jedna decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczy zatem wielu działek i wielu nieruchomości. Udzielenie odpowiedzi na żądanie skarżących wymagało dokonania analizy wielu dokumentów, celem ustalenia, jaka linia energetyczna jest posadowiona na nieruchomości skarżącej, czy obecne numery działek odpowiadają numerom działek istniejących w chwili budowy i która decyzja dotyczy żądania skarżących. Skoro więc informacja ta miała charakter informacji przetworzonej, skarżący winni wskazać, w jakim zakresie żądana informacja jest szczególne istotna dla interesu publicznego, co wynika z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Takiego zaś szczególnego interesu publicznego skarżący, jak do tej pory, nie wykazali.
W ocenie Spółki, żądana informacja jest szczególnie istotna jedynie dla prywatnych interesów skarżących, związanych z ich roszczeniami wobec Spółki. W związku z tym, że udzielenie żądanej informacji miało charakter informacji przetworzonej i nie wiązało się z żadnym szczególnym interesem publicznym, nie udzielenie żądanej informacji było całkowicie uzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała oddaleniu. Z akt sprawy wynika, że żądanie udostępnienia informacji publicznej zawarte w piśmie skarżącej z dnia 4 listopada 2011 r. było skierowane do [...] Sp. z o.o. w I., tymczasem skarga dotyczy bezczynności [...] Sp. z o.o. w [...] Oddział Dystrybucji [...], a zatem zupełnie innego podmiotu. Z tego powodu nie można zarzucić adresatowi skargi, aby nie dostosował się do ww. wezwania skarżącej z dnia 4 listopada 2011 r., skoro nie był adresatem wniosku. Skoro zatem strona skarżąca wezwała do udostępnienia informacji publicznej inny podmiot niż ten, którego bezczynność skarży w niniejszej sprawie, skargę należało uznać za niezasadną. Z tego powodu skarga podlegała na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddaleniu.