Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 lutego 2016 r. P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na działania Najwyższej Izby Kontroli w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Z przepisu tego wynika m.in. obowiązek wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznawania w pierwszej instancji spraw sądowoadministracyjnych w granicach swojej właściwości miejscowej.
Sąd, do którego wpłynęła skarga, zobowiązany jest z urzędu do zbadania swej właściwości w sprawie. Jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, na podstawie art. 59 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.
W niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności Najwyższej Izby Kontroli mającej siedzibę na terenie województwa mazowieckiego. Zgodnie z § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.), właściwym dla obszaru województwa mazowieckiego jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
W przedmiotowej sprawie zachodzi, zatem okoliczność, która nakazuje przekazanie sprawy innemu właściwemu sądowi administracyjnemu z urzędu na podstawie art. 59 § 1 ww. ustawy.
W związku z powyższym, na podstawie art. 13 § 2 w zw. z art. 59 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.