Uzasadnienie
J. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z 23 maja 2017 r. skarżący wezwany został do wykazania w terminie 7 dni od dnia odbioru wezwania, że przed wniesieniem skargi wystąpił do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie określonym w art. 37 K.p.a., jak również do przesłania odpisu pisma poświadczającego fakt złożenia zażalenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na to wezwanie skarżący nadesłał: zawiadomienie z [...].02.2017 r. o wszczęciu postępowania przez Starostę, umowę dzierżawy z [...].04.2008 r., wezwanie z [...].12.2016 r. do usunięcia naruszenia prawa skierowane do Starosty [...] w Ś., pismo do Starosty z [...].11.2016 r. oraz odpowiedź Starosty z [...].11.2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej zwanej P.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 K.p.a., obowiązującego w momencie wniesienia skargi, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej było uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności.
W sprawie niniejszej, skarżący, jako organ pozostający w bezczynności wskazał Starostę. Biorąc pod uwagę przedmiot sprawy, w której skarżony organ jest bezczynny – zmianę danych w ewidencji gruntów i budynków, stwierdzić należy, że zastosowanie będą mieć przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1629). Zgodnie z art. 7b ust. 2 tej ustawy, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jest organem: pierwszej instancji w sprawach określonych w ustawie; wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej.
W związku z powyższym, stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej organem wyższego stopnia względem Starosty jest [...] Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. i do niego winno zostać wniesione zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę.
Z odpowiedzi udzielonej na wezwanie do wykazania, że skarżący wyczerpał tryb instancji przed wniesieniem skargi nie wynika, iż takie zażalenie zostało złożone. Za równoważne ze złożeniem zażalenia nie można w niniejszej sprawie uznać wezwania Starosty do usunięcia naruszenia prawa, bowiem zgodnie z art. 37 K.p.a., wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przysługuje stronie, gdy nie ma organu wyższego stopnia. W rozpatrywanej sprawie przepisy natomiast określają, kto jest organem wyższego stopnia względem organów administracji geodezyjnej i kartograficznej pierwszej instancji. Oznacza to, że skarżący, składając skargę do sądu administracyjnego, nie wyczerpał przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia.
Jedynie na marginesie należy zauważyć, że z zażaleniem na bezczynność strona może wystąpić do organu administracji publicznej wyższego stopnia w każdym czasie, a fakt odrzucenia skargi z powodu niedopełnienia tego warunku nie stoi na przeszkodzie ponownemu wystąpieniu ze skargą na bezczynność organu administracji publicznej przez tę samą osobę, jeśli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony.
W oparciu o powyższe, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.