Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 30 lipca 2005 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., skarżący Rafał Ś. zażądał stwierdzenia nieważności wypowiedzenia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2005 r., znak [...] dotyczącego wysokości dotychczasowej opłaty rocznej za nieruchomość gruntową będącą w użytkowaniu wieczystym, położoną w Bydgoszczy przy ul. [...], dz. Nr [...].
Powołując się na art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 L o gospodarce nieruchomościami Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., w rozpoznaniu wniosku, wydało w dniu [...] 2005 r. orzeczenie nr [...] rozstrzygając o oddaleniu wniosku.
Rafał Ś. za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność tegoż Kolegium. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w dniu [...].2006 r. skierował do Kolegium pismo, na które do dnia [...] 2006 r. (data sporządzenia skargi) nie otrzymał odpowiedzi.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. przedstawiwszy przebieg postępowania wniosło o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 z późno zm.) sprawując kontrolę działalności administracji publicznej, sąd administracyjny rozpatruje skargę na bezczynność organu.
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje jednak wyłącznie orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w sprawach określonych w punktach 1-4 w art. 3 § 2 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Oznacza to, że dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia, bądź aktu lub dokonaniem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Badanie merytorycznej zasadności skargi winno więc być poprzedzone sprawdzeniem wymagań formalnych skargi, w tym właśnie jej dopuszczalności, sprowadzające się m.in. do zbadania, czy sprawa w ogóle należy do właściwości sądu administracyjnego, tj. ustalenia, czy organ faktycznie zaniechał rozstrzygnięcia sprawy w sposób wskazany treścią w/w przepisów.
Ponieważ, pismo, o którym mowa w skardze nie wymagało takiego rozstrzygnięcia, to w oparciu o w/w przepisy w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 w/w ustawy z 30.08.2002 r. należało odrzucić skargę.