Uzasadnienie
Pismem z dnia 8.01.2016 r., przesłanym pocztą elektroniczną M. K. (skarżący) zwrócił się o udzielenie informacji na temat imienia oraz nazwiska autora tekstu "Wyprawy (bez)radnego na cmentarz, czyli o błądzeniu słów kilka", który ukazał się w informatorze [...] Nr [...] ([...]) Listopad 2015 oraz o skierowanie wniosku do organów ścigania o samoukaranie i poinformowanie o tym fakcie w informatorze [...], a także o ewentualne udostępnienie kopii poświadczenia rejestracji i wyjaśnienie dlaczego tytuł nie widnieje w centralnym rejestrze dzienników i czasopism. Pismo to zostało skierowane do B. Z., na adres mailowy Prezydenta I.. Pismem z dnia 28.01.2016 r. do skarżącego przesłano odpowiedź zawierającą informację o tym, że postanowieniem z dnia [...].02.2005 r. Sąd Okręgowy w B. dokonał w rejestrze dzienników i czasopism stosownego wpisu dotyczącego [...] (numer rejestrowy [...]) oraz że redakcja tego pisma podlega przepisom ustawy Prawo prasowe.
Skarżący pismem z dnia 4.02.2016 r. dopytał czy może spodziewać się udzielenia informacji odnośnie nazwiska autora tekstu. Pismem z dnia 9.02.2016 r. poinformowano skarżącego, że zgodnie z art. 15 ustawy Prawo prasowe autorowi materiału prasowego przysługuje prawo zachowania w tajemnicy swego nazwiska.
W dniu 3.03.2016 r. wpłynęła do Prezydenta Miasta skarga M. K. na bezczynność w sprawie nie rozpatrzenia wniosku z dnia 8.01.2016 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie Prezydenta do rozpoznania jego wniosku z dnia 8.01.2016 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i przepisów ustawy z dnia 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058; ze zm.).
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta, działając na podstawie przepisu art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; ze zm.), dalej powoływanej w skrócie jako: "ppsa", uznając skargę skarżącego za zasadną w całości, wniósł o umorzenie postępowania zainicjowanego tą skargą w przedmiocie bezczynności Prezydenta Miasta w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, że na skutek przeoczenia, nie została skarżącemu udostępniona kopia postanowienia Sądu Okręgowego w B. z [...] lutego 2005 r. sygn. akt: [...]. Pismem z dnia 24 marca 2016 r. znak: [...] Prezydent Miasta, uznając słuszność zarzutu co do nie udostępnienia skarżącemu kopii przedmiotowego postanowienia przesłał jemu odpis ww. postanowienia, i tym samym uwzględnił skargę w całości.
Termin, w którym organ udostępnił żądany przez skarżącego dokument (tj. 24.03.2016 r.) wyniknął z potrzeby odszukania ww. dokumentu w archiwum Urzędu Miasta I.. Organ przyznał, że choć przez niedopatrzenie to jednak naruszył art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie można jemu natomiast przypisać rażącego naruszenia przepisów prawa, bowiem zgodnie z wnioskiem, skarżący otrzymał odpowiedź o fakcie zarejestrowania ww. miejskiego informatora wraz z podaniem jemu numeru rejestrowego tego czasopisma w Centralnym Rejestrze Dzienników i Czasopism.
W odpowiedzi na zapytanie Sądu skarżący pismem z dnia 30.05.2016 r. poinformował, że organ w całości zrealizował jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w związku z czym wyraził zgodę na umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058; z późn. zm.), dalej w skrócie powoływanej jako:"udip". Ustawa ta określa obowiązki podmiotu, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej oraz tryb, w jaki sposób wniosek taki powinien zostać rozpatrzony. Zgodnie z art. 1 ust. 1 udip każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu cytowanej ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tejże ustawie. Z kolei jak wynika z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) udip udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym:
- a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności:
- – treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,
- – dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających,
- – treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu,
Należy przy tym zaznaczyć, że informacją publiczną są wiadomości dotyczące faktów, wytworzone zarówno przez władzę publiczną lub inny podmiot wykonujący funkcje publiczne, jak i jedynie odnoszone (skierowane) do tych podmiotów. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 udip obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Zgodnie zaś z przepisem art. 4 ust. 3 udip, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty,o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.
Biorąc pod uwagę powyższe należy zatem uznać, że informacja żądana przez skarżącego posiadała status informacji publicznej. Skarżący żądał bowiem udostępnienia postanowienia Sądu. Było ono w posiadaniu Prezydenta Miasta – organu władzy publicznej, który był zobowiązany żądanej przez skarżącego informacji udzielić.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 udip, udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, co jednak nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie. Ze względu na powyższe należy przyjąć, że Prezydent Miasta pozostawał w stanie bezczynności.
Należy jednak wyjaśnić, że organ stosownie do treści art. 54 § 3 ppsa uwzględnił skargę w całości. Jak wyjaśnił w odpowiedzi na skargę, pismem z dnia 24.03.2016 r. przesłał do skarżącego kopię żądanego postanowienia, co zwolniło go z udzielenia pozostałych informacji żądanych przez skarżącego we wniosku z dnia 8.01.2016 r. Skarżący potwierdził fakt uzyskania żądanej informacji.
W związku z powyższym należało uznać, że skoro stan bezczynności organu ustał po wniesieniu skargi postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. Dlatego Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa umorzył postępowanie, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa stwierdzono zaś, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku z dnia 8.01.2016 r. (pkt 2 sentencji wyroku).
Jednocześnie Sąd uznał, że zachowanie adresata wniosku nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy, lecz było skutkiem niedopatrzenia. W konsekwencji Sąd w oparciu o przepis art. 149 § 1a ppsa stwierdził, że powyższy stan bezczynności nie miał charakteru rażącego (pkt 3 sentencji wyroku).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 ppsa, jak w pkt 4 sentencji wyroku.