Uzasadnienie
W. D. wystąpiła ze skargą na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] polegającą na nie wydaniu przewidzianego w art. 135 lit. f ust. 7 ustawy z 6 kwietnia 1990 o Policji (Dz. U. Nr 43, poz. 277 z 2007 r.) postanowienia w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodów w toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga, nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Złożenie skargi na bezczynność dopuszczalne jest zatem jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych aktów lub czynności.
W przedmiotowej sprawie W. D. przedmiotem skargi uczyniła bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] polegającą na braku rozpoznania jej wniosku dowodowego w toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym, tj. zaniechaniu obowiązku określonego w art. 135 lit. f ust. 7 ustawy o Policji.
Na gruncie art. 3 § 2 pkt. 8 p.p.s.a. przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
Rozpoznanie wniosku dowodowego jest elementem prowadzonego postępowania dowodowego w danej sprawie. Postępowanie dowodowe nie jest samodzielnym postępowaniem w sprawie administracyjnej. Postępowanie dowodowe nie rozstrzyga bowiem o istocie sprawy ani nie stanowi innego postępowania w sprawie. Prawidłowość prowadzonego postępowania dowodowego jest oceniana przez sąd dopiero w momencie kontroli legalności decyzji administracyjnej opartej na zgromadzonym i ocenionym przez organ materiale dowodowym. Zgromadzony w postępowaniu dowodowym materiał dowodowy służy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, który przyporządkowany obowiązującym regulacjom prawnym w ramach dokonanej subsumcji będzie oddziaływał na sferę praw i obowiązków danego podmiotu. Samo postępowanie dowodowe nie kształtuje bowiem sytuacji prawnej podmiotu.
Wobec powyższego rozpoznanie wniosku dowodowego ma charakter wewnętrzny i odbywa się w ramach prowadzonego postępowania zasadniczego w danej sprawie, która kończy się wydaniem decyzji a więc aktu o charakterze zewnętrznym, rozstrzygającym sprawę administracyjną co do istoty.
Dodatkowo należy podkreślić, że wniosek dowodowy w postępowaniu dyscyplinarnym może zostać załatwiony pozytywnie i negatywnie. Odbywa to się w formie postanowienia, jednak tylko na postanowienie w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku przysługuje zażalenie, co wynika z art. 135 lit. f ustawy o Policji.
Stosownie do art. 3 § 2 ust. 2 p.p.s.a. przedmiotem skargi do sądu może być postanowienie, wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Skoro rozpoznanie wniosku dowodowego może zakończyć się postanowieniem pozytywnie załatwiającym wniosek, a zażalenie na takie postanowienie nie służy, zatem rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku nie może być poddane kontroli sądu na tym etapie prowadzonego postępowania. W konsekwencji również skarga na bezczynność.
Należy również podkreślić, że postępowanie w przedmiocie wniosku dowodowego dotyczy postępowania dyscyplinarnego, uregulowanego szczegółowo w przepisach 132 i następnych ustawy o Policji, dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów. W art. 138 ustawy o Policji wyraźnie wskazuje się, że prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje wyłącznie od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne a takim nie jest postanowienie rozstrzygające w przedmiocie wniosku dowodowego.
To prowadzi do konkluzji, że postanowienie wydane na podstawie art. 135 lit. f ust. 7 ustawy o Policji nie podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a w konsekwencji ewentualna bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku dowodowego nie może również podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia