Uzasadnienie
IISA/Bd 39/04
Skarżący Ryszard A. wniósł w dniu skargę na bezczynność Wojewody [...] zarzucając, iż organ ten zaniechał podjęcia swych ustawowych obowiązków"regulacji, kontroli, nadzoru, likwidacji i zakończenia wydanych przez Wojewodę zezwoleń na działalność Przedsiębiorstw Polonijnych: PPZ A., PPZ Ar., A.-W., Joint-Venture T., Ar. W. i Joint -Venture R.".
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą skarżący kilkakrotnie występował do organu ze skargami na nieprawidłową działalność nadzorczej rządowej administracji województwa. Powołując się na szereg pism skierowanych do skarżącego Wojewoda [...] podniósł, że na wszystkie wystąpienia udzielono stosownej odpowiedzi ze wskazaniem obowiązującego stanu prawnego i trybu dochodzenia ewentualnych roszczeń odszkodowawczych na drodze sądowej. Dodatkowo wskazano, iż od [..] 1992r. skarżący nie jest właścicielem Przedsiębiorstwa Zagranicznego A. w B. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna bez badania jej zarzutów merytorycznych.
Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zm.).
Stosownie o art.3 §2 pkt8 powołanej ustawy sąd jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt1-4 tego przepisu.
Zgodnie zaś z treścią art.3§2 pkt1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne(pkt1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty(pkt2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie(pkt3), a także inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa(pkt4).
W wyroku z dnia 17 grudnia 1985 r., III SA 988/85, ONSA 1985, nr 2, poz. 38, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "stwierdzenie zawarte w art. 104 k.p.a., że załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji, odnosi się tylko do sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej prawnej formie."
Stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o zasadach prowadzenia na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne (jednolity tekst Dz.U.z 1989.27.148 ze zm.) organ administracji publicznej podejmuje decyzje w przypadkach enumeratywnie wymienionych w ustawie t.j.: w art.5 (wydanie lub odmowa wydania zezwolenia), art.15 (cofnięcie zezwolenia),art.21(rozszerzenia zakresu tego zezwolenia).
A contrario, wszystkie inne kwestie wiążące się z prowadzeniem działalności gospodarczej na podstawie tej ustawy nie podlegają rozstrzyganiu przez organ administracji publicznej, zgodnie z wyrażoną w art. 18 wskazanej ustawy zasadą swobody działalności gospodarczej.
Z powyższego wynika jednoznacznie, że żądanie skarżącego nie podlega zatem rozstrzygnięciu przez organ w formie decyzji administracyjnej, postanowienia administracyjnej lub innego niż określone w art. 3§2 pkt1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Innymi słowy, w przedmiotowej sprawie przepisy prawa nie dają podstaw do wydania aktu czy podjęcia czynności, o jakich mowa w art. 3§2 pkt1-4. Wobec powyższego brak jest przesłanek do przyjęcia, że bezczynność organu w przedmiocie uwzględnienia żądań skarżącego podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art.58§ 1 pkt1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.