Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 grudnia 2006 r. Prezydent Miasta B. zawiadomił Annę O. o pozostawieniu bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm. – zwanej dalej "kpa") jej wniosku o stypendium szkolne.
Na powyższe zawiadomienie pismem z dnia 11 grudnia 2006 r. skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę wnosząc o ponowne rozpoznanie wniosku dotyczącego stypendium szkolnego.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą środków zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.- zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2-4 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Należy zauważyć, iż zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2000 r. (II ZP 11/00, OSNIAPiUS 2000, nr 19, poz. 702) w każdym wypadku, gdy organ "pozostawia podanie bez rozpoznania" osobie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa, polegające na bezczynności organu wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania (żądania), przysługuje - na ogólnych zasadach - skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. art. 3 § 2 pkt 8, która powinna być wniesiona z zachowaniem trybu określonego w art. 52 tej ustawy.
Powyższa uchwała została wprawdzie podjęta pod rządami starej ustawy ale z uwagi na identyczną regulację w nowej ustawie zachowuje swoją aktualność w obecnym stanie prawnym.
Zgodnie z wyżej wskazaną uchwałą Sądu Najwyższego skargę na zawiadomienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania należy traktować jako skargę na bezczynność a w związku z tym należy uznać, iż środkiem zaskarżenia w takim przypadku jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.), które powinno być skierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Z akt sprawy wynika, iż skarżąca takiego zażalenia nie złożyła. Po otrzymaniu w dniu 5 grudnia 2006 r. przedmiotowego zawiadomienia skarżąca wystąpiła bezpośrednio do sądu ze skargą.
W tym stanie rzeczy, wobec nie wyczerpania środków zaskarżenia, Sąd stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niedopuszczalną odrzucił.