Uzasadnienie
G. i W. S. wystąpili ze skargą na bezczynność Wojewody [...] polegającą na niepodjęciu działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy i załatwienia jej w drodze decyzji oraz odmowy wydania decyzji na wniesione odwołanie od decyzji organu I instancji. W konkluzji stwierdzili, że wnoszą o zobowiązanie organu II instancji do wydania decyzji zmierzającej do usunięcia skutków błędów popełnionych przy szacowaniu wywłaszczonej nieruchomości przez wydanie uzupełniającej decyzji wyrównującej odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość. Wnioski w tym przedmiocie zawarte zostały w pismach z 20 lipca 2004r. i 15 grudnia 2004r. Z uwagi na sprzeczność zgłoszonego żądania zarzucającego bezczynność organu I instancji i jednocześnie stwierdzenie, że organ II instancji nie odniósł się do odwołania od decyzji (pisma z [...] 2005r.) organu I instancji w tym samym przedmiocie, na rozprawie w dniu 15 września 2005r. skarżący sprecyzował zarzut skargi przez wskazanie, że skarga dotyczy bezczynności organu II instancji w przedmiocie zaniechania działań zmierzających do załatwienia sprawy określonej w pismach z 20 lipca 2004r. i 15 grudnia 2004r., dotyczących żądania wydania decyzji uzupełniającej i wyrównującej odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w sprawie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomości były prowadzone postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej, waloryzacji wypłaconego odszkodowania oraz o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Wszystkie zakończyły się orzeczeniami NSA i WSA, w których nie stwierdzono naruszeń prawa przez organy administracyjne. Z tych względów skarga jest niezasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga na bezczynność jest instytucją służącą eliminowaniu opieszałości organów administracji publicznej w terminowym załatwieniu sprawy. W przypadku, gdy bezczynność podlega na niewydaniu w terminie decyzji lub postanowień, które są zaskarżalne, skarżący przed wniesieniem skargi do sądu zobowiązany jest wyczerpać procedurę określoną w art. 37 kpa polegającą na konieczności wniesienia zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie to ma inny charakter niż środek zaskarżenia wdrażający postępowanie międzyinstancyjne i przenoszący uprawnienie oraz obowiązek rozpoznania sprawy przez organ wyższej instancji na zasadach określonych w art. 141 - 144 kpa w zw. z art. 127 i następnych kpa. Wniesienie zażalenia z art. 37 § 1 kpa jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez zainteresowanego ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu.
Stanowisko organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 kpa ma charakter incydentalny i nie przysługuje na nie prawo wniesienia zażalenia.
Skarżący wystąpił ze skargą na bezczynność organu wyższego stopnia, zarzucając brak reakcji na niezałatwienie sprawy przez organ I instancji
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. Dalej zwanej u.p.s.a.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 - 4 u.p.s.a. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie w jakim dopuszczalne jest na mocy tych przepisów zaskarżenie decyzji.
Skoro na wyrażone przez organ wyższego stopnia stanowisko nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia, niedopuszczalna też jest skarga do sądu (por. tezę postanowienia NSA z 12 stycznia 2001r. IV SAB 177/00 (niepubl.) "rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa nie następuje ani w formie decyzji administracyjnej, ani w formie postanowienia, na które przysługiwałoby zażalenie, ale w drodze czynności nadzorczej, która - gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia - nie mogłaby być zaskarżona do NSA ponieważ art. 16 ustawy z 11 maja 1995r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), obecnie art. 3 u.p.s.a. nie wymienia tego rodzaju przedmiotów zaskarżenia").
Z tego względu Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.s.a orzekł jak w sentencji.