Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 listopada 2008r., po rozpatrzeniu wniosku T. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na bezczynność Głównego Geodety Kraju w Warszawie w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia, zwolniono skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowiono wobec niego adwokata.
Postanowieniem z dnia 4 lutego 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę w przedmiotowej sprawie.
Pismem z dnia 2 marca 2009 r. adwokat A. H. wniósł skargę kasacyjną od wyżej wskazanego rozstrzygnięcia, wnosząc jednocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oświadczając, że koszty nie zostały uiszczone przez skarżącego w całości, ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, iż ustanowiony w ramach pomocy prawnej pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.).
Do czynności, o których mowa w tym przepisie, zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1c) cyt. rozporządzenia we wszelkich innych sprawach, w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, nie wymienionych w podpunktach a) oraz b) przysługuje wynagrodzenie w wysokości 240 zł.
Dodatkowo, co nie zostało uwzględnione we wniosku pełnomocnika, jak wynika z § 18 ust. 1 pkt 2b) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, przysługuje mu wynagrodzenie w wysokości 50% stawki określonej ust. 1 pkt, nie mniej jednak niż 120 zł.
Stosownie do brzmienia § 2 ust 3 ww. rozporządzenia Sąd podwyższa należne koszty udzielonej pomocy prawnej o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 18 ust 1 pkt 1c) oraz pkt 2b) cyt. rozporządzenia, orzekł jak w sentencji postanowienia.