Uzasadnienie
Pismem z dnia 16.04.2005 r. S. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w B. polegającą na niewykonaniu decyzji z dnia [...] 1989 r., nr [...] obligującej organ do wypłaty środków pieniężnych na rzecz skarżącego tytułem pomocy finansowej.
Skarżący, pismem z dnia 16.04.2005r. zwrócił się do organu z żądaniem wypłaty należnej kwoty pieniężnej. W odpowiedzi organ podniósł, że żądanie S. P. jest nieuzasadnione, gdyż takiej wypłaty dokonano, zgodnie z postanowieniami decyzji z [...] 1989 r.
Wezwaniami z dnia 22.07.05 r., a także z 31.08.05r. skierowanymi do [...], skarżący zwrócił się o usunięcie naruszenia prawa polegającego na odmowie wypłaty przyznanej mu pomocy finansowej. Organ, pismem z dnia 18.10.2004 r. udzielił na powyższe wezwania negatywnej odpowiedzi, ponownie wskazując na bezpodstawność wspomnianego żądania.
W kolejnych miesiącach skarżący sukcesywnie występował z żądaniami do [...], które to organ uznał za nieuzasadnione.
W odpowiedzi na skargę wniesioną przez S. P. do tut. Sądu, organ wniósł o jej oddalenie, wskazując na brak podstaw do stwierdzenia bezczynności organu, z racji wydania w dniu 9.12.1989 r. decyzji w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 1 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Skarżący domaga się wykonania przez organ decyzji z dnia 9 grudnia 2004 r., nr 2138/89/A/89 tj. wypłaty środków pieniężnych przyznanych wskazaną wyżej decyzją skarżącemu tytułem pomocy finansowej.
Roszczenie to ma charakter cywilno-prawny i nie należy do czynności, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie jest właściwy do orzekania w sprawach w przedmiocie takich roszczeń, a kompetentne w tym zakresie są sądy powszechne.
Zgodnie z art. 52 § 3 i 4 jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zaś w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Tym samym termin do wniesienia skargi upłynął z trzydziestym dniem od daty doręczenia odpowiedzi organu z 18.10.04 r. Wprawdzie w aktach brak dowodu doręczenia, ale z racji skierowania przez skarżącego w dniu 8.11.2004 r. do organu kolejnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, należy przyjąć, że najpóźniej w tym dniu skarżący poznał treść pisma z 8.10.2004 r.
Zatem biorąc pod uwagę, że skarga skarżącego, została nadana w urzędzie pocztowym w Inowrocławiu w dniu 16.04.05 r., uznać należy, że wniesiono ją po upływie terminu.
Zgodnie z art. 58 § l pkt l i 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a także jeżeli skargę wniesiono po upływie terminu do jej wniesienia.
Uznając z powyższych względów skargę za niedopuszczalną orzeczono, jak w sentencji postanowienia.