Uzasadnienie
Pismem z dnia 13 marca 2017 r. L. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w jednym piśmie zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie oraz skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji odmawiającej uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 12 kwietnia 2017 r., skarżąca została wezwana do wykazania w terminie 7 dni, że przed wniesieniem skargi wystąpiła z zażaleniem do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę [...], pod rygorem uznania, że z takim zażaleniem nie występowała.
W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca wyjaśniła, że zażaleniem jak i skargą na bezczynność wystąpiła do wojewódzkiego sądu administracyjnego sądząc, że jest on organem wyższego stopnia nad Wojewodą [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej powoływana jako P.p.s.a.), dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej powoływana jako K.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia (w niniejszej sprawie do Ministra Skarbu Państwa, od 1 stycznia 2017 r. – do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji) nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że L. C. przed wniesieniem skargi nie wystąpiła z zażaleniem do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (bezczynność) Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji odmawiającej uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Zażalenie, o którym mowa, zgodnie z art. 37 § 1 i art. 128, art. 129 w zw. z art. 144 K.p.a., powinno być bowiem skierowane do organu wyższego stopnia nad organem, który nie załatwił sprawy w terminie – za pośrednictwem organu, którego bezczynności zażalenie dotyczy – i winno z niego wynikać co najmniej niezadowolenie ze stanu bezczynności.
Oznacza to, że skarżąca składając niniejszą skargę do sądu administracyjnego nie wyczerpała przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia.
Jedynie na marginesie należy zauważyć, że z zażaleniem na bezczynność strona może wystąpić do organu administracji publicznej wyższego stopnia w każdym czasie, a fakt odrzucenia skargi z powodu niedopełnienia tego warunku nie stoi na przeszkodzie ponownemu wystąpieniu ze skargą na bezczynność organu administracji publicznej przez tą samą osobę, jeśli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony.
W oparciu o powyższe, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.