Uzasadnienie
A. K. wniósł skargę na bezczynność Wojewody [...] w odniesieniu do jego wniosku z dnia 29 listopada 2006 r.
Na wstępie należy wyjaśnić, że w sprawie dotyczącej zawartego we wniosku z dnia 29 listopada 2006 r., zażalenia na postanowienie S. Ż. z dnia [...] listopada 2006 r. (znak: [...]), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 3 grudnia 2009 r. (sygn. akt II SAB/Bd 45/09) umorzył postępowanie sądowoadministracyjne ze względu na jego bezprzedmiotowość. Sąd ten ustalił, że powyższe postanowienie Starosty Ż. zostało uchylone, a postępowanie w sprawie umorzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. (znak: [...]).
We wniosku do Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r. skarżący wnosił jednak również "o stwierdzenie nieważności aktu normatywnego czyli Załącznika do zarządzenia nr 15 z dn. 17-06-2006 r. i decyzji Starosty z dn. 30-06-2006 r. powstałej na podstawie tego aktu oraz unieważnienie pisma Starosty [...] z dn. 07-11-2006 r., które również określa moje prawa i obowiązki".
Pismem z dnia 28 stycznia 2008 r. skarżący wniósł zażalenie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na "opóźnienie i brak decyzji" Wojewody [...] w przedmiocie złożonego wniosku. Jednocześnie zaznaczył, że nie otrzymał na nie odpowiedzi "zgodnej z KPA ani innej kończącej (...) sprawę".
W skardze do tutejszego Sądu skarżący nie uzasadnił, jakiej czynności nie podjął organ administracji publicznej w związku z wnioskiem z dnia 29 listopada 2006 r.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że odnośnie pisma z dnia 29 listopada 2006 r. zostało ono zakwalifikowane jako zażalenie na postanowienie Starosty Ż. w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie przyznania pożyczki ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej jako: "PFRON") na podjęcie działalności gospodarczej. Z uwagi jednak na brak właściwości do rozpoznania zażalenia, zostało ono przekazane do Zarządu PFRON w Warszawie. Następnie Zarząd PFRON przesłał powyższe pismo do załatwienia Staroście Ż. z wyjaśnieniem, że nie ma podstaw prawnych do rozstrzygania co do "postanowienia Starosty w sprawie odmowy przyznania pożyczki jak i realizacji procedury określającej status osoby bezrobotnej lub niepozostającej w zatrudnieniu". Zarówno [...] Urząd Wojewódzki jak i Zarząd PFRON informowały skarżącego o podjętych w związku z jego pismem działaniach.
Na rozprawie w dniu 1 czerwca 2010 r., Sąd postanowił przeprowadzić dowód z akt sądowych o sygn. II SAB/Bd 45/09.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Artykuł 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: "ustawa p.p.s.a.") przewiduje możliwość wniesienie skargi na bezczynność organów w przypadkach przewidzianych w pkt 1-4a tego artykułu. Na podstawie więc komentowanego przepisu skarga przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 lub 4a. Zgodnie z art. 149 ustawy p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (Woś T. (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2, Warszawa 2008, str. 84).
W rozpoznawanej sprawie zażalenie na postanowienie Starosty Ż. (znak: [...]) które skarżący zawarł w piśmie z dnia 29 listopada 2006 r. skierowanym do Wojewody [...], wpłynęło do Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w B. i zostało następnie przekazane przez Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej do Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w Warszawie.
Zgodnie ze stanowiskiem strony przeciwnej zawartym w odpowiedzi na skargę z dnia 9 kwietnia 2010 r. zażalenie skarżącego przy piśmie z dnia 9 stycznia 2007 r. zostało przez Zarząd Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w Warszawie przekazane Staroście Ż.. Organ nie wskazał jednak jak zakończyła się sprawa zażalenia przed Starostą, gdyż nie posiada on dokumentów w tym zakresie.
Zgodnie z art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Na podstawie tego przepisu Sąd przeprowadził dowód z akt sądowych o sygn. II SAB/Bd 45/09 dotyczacych skargi skarżącego na bezczynność Starosty Ż. w sprawie zażalenia z dnia 29 listopada 2006 r. na postanowienie Starosty Ż. [...], które wpłynęło do sekretariatu Starosty Ż. w dniu 30 listopada 2006 r., a wydane zostało w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie rozpatrzenia ponownej prośby skarżącego o przyznanie pożyczki ze środków PFRON na podjęcie działalności gospodarczej.
Sąd ustalił w oparciu o uzasadnienie postanowienia WSA w Bydgoszczy wydane w powyższej sprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. (sygn. akt II SAB/Bd 45/09), że ww. postanowienie Starosty Ż. zostało uchylone, a postępowanie I instancji umorzone na mocy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2008 r. (znak: [...]).
W świetle powyższych ustaleń nie można przyznać słuszności twierdzeniu skarżącego zawartemu w skardze, że w sprawie zażalenia z dnia 29 listopada 2006 r. Wojewoda pozostaje w bezczynności. Organ ten przekazał podanie do Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w Warszawie, które ostatecznie zostało rozpoznane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. merytorycznym orzeczeniem w formie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2008 r.
W tej sytuacji niemożliwe jest zobowiązanie Wojewody [...] do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie zażalenia skarżącego z dnia 29 listopada 2006 r.
Skargę jako bezzasadną oddalono na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.