Uzasadnienie
J. K. złożył skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez Burmistrza poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że [...] grudnia 2017 r. drogą poczty elektronicznej zwrócił się do Burmistrza z wnioskiem o: podanie kwot odzyskanego podatku VAT za poszczególne lata, tj. od 2012 do 2016 r.;
informację, czy obliczenia kwoty zwrotu podatku dokonywały służby finansowe urzędu, a w przypadku dokonywania obliczeń przez podmiot zewnętrzny na podstawie umowy cywilno-prawnej wniósł o podanie wysokości kwoty zapłaty za usługę wraz danymi adresowymi wykonawcy usługi (nazwa, siedziba, adres, dane kontaktowe).
Dnia [...] stycznia 2018 r. drogą e-mail skarżący otrzymał odpowiedź (data pisma [...] grudnia 2017 r.), jednakże organ nie udzielił informacji dotyczącej wysokość kwoty zapłaty za usługę twierdząc, że wynagrodzenie za świadczenie doradztwa podatkowego było prowizyjne, uzależnione od wysokości zwróconego podatku VAT i stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu organ wskazał, że odnosząc się do pytania zawartego w pkt 2 wniosku wyjaśnił zgodnie z prawdą, iż podatek naliczony VAT-7 za okresy przeszłe odzyskano we współpracy z radcą prawnym doradcą podatkowym S. C. prowadzącym kancelarię prawno-podatkową z siedzibą w T. przy ul. W. [...],[...] T. Umowę o doradztwo podatkowe w zakresie zwrotu podatku VAT-7 zawarto w dniu [...].04.2016 r. Wynagrodzenie za świadczenie doradztwa podatkowego było prowizyjne i uzależnione od wysokości zwróconego podatku i stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Organ nie udzielił wyczerpującej odpowiedzi dotyczącej kwoty zapłaty za usługę doradczą udzielając odpowiedzi, ponieważ był zobligowany umową z [...].04.2016 r., która w § 5 "Prawa i obowiązki stron" w pkt 5 zobowiązuje strony do zachowania zasady poufności, a zamieszczenie innych informacji niż nazwy wykonawcy wymagać będzie zgody kancelarii.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej powoływany jako P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność organu zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Niesporne jest, że Burmistrz jako organ jednostki samorządu terytorialnego stanowi organ władzy publicznej (art. 163 i nast. Konstytucji RP), o jakim mowa w art. 4 z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, dalej powoływana jako u.d.i.p.).
Organ w piśmie z [...] grudnia 2017 r. wprawdzie udzielił wnioskowanej informacji, jednak w sposób nie w pełni realizujący oczekiwania skarżącego wynikające z jego wniosku, albowiem pomijając wysokość wynagrodzenia strony umowy. Oznacza to, że organ nie rozpatrzył wniosku w całości, zgodnie z zawartym w nim żądaniem. Udzielenie informacji niepełnej, czy też niezgodnej z treścią żądania, należy oceniać jako bezczynność adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. np. wyrok NSA z 2.06.2015 r., sygn. I OSK 1513/14).
Skoro zatem skarżącemu nie udzielono pełnej informacji publicznej, zgodnie z żądaniem wniosku, ani też nie odmówiono jej udostępnienia w formie decyzji administracyjnej, należało uznać, że organ dopuścił się w niniejszej sprawie bezczynności. Jeżeli bowiem organ uważał, że żądane informacje podlegają ochronie na podstawie art. 5 u.d.i.p., to wówczas winien wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie udostępnienia informacji w tym zakresie. Nieudostępnienie pełnej treści żądanej informacji przy jednoczesnym niewydaniu decyzji odmownej stanowi o bezczynności organu.
Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).
Wobec powyższego na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. należało zobowiązać Burmistrza do załatwienia wniosku skarżącego w ww. zakresie - i to w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem, natomiast na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a. należało stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest bowiem naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812).
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja rażącej bezczynności nie zaistniała, albowiem uwzględnienie wniosku skarżącego tylko w części nie wynikało ze złej woli organu, lecz było wynikiem błędnej interpretacji przepisów. W związku z tym nie było też uzasadnione wymierzenie organowi grzywny.
Wobec uwzględnienia skargi, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 206 P.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w postaci opłaty w wysokości 100 zł.