Uzasadnienie
W dniu 8 maja 2015 r. Stowarzyszenie Studentów, Absolwentów i Przyjaciół [...] z siedzibą w W. (dalej jako: "Stowarzyszenie") złożyło skargę na bezczynność [...] Sądu Lekarskiego [...] Izby Lekarskiej w B., polegającą na nieudostępnieniu Stowarzyszeniu informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia [...]r. Wniosek dotyczył informacji o terminach i miejscach posiedzeń Sądu Lekarskiego.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że udzielił już skarżącemu żądaną informację, którą przesłano w dniu 20 maja 2015 r. Powodem braku niezwłocznej odpowiedzi było pomyłkowe przyjęcie, że skarżący złożył tylko jeden wniosek, podczas gdy tego samego dnia, tj. 18 lutego 2015 r. drogą elektroniczną skarżący złożył dwa wnioski o 12:12 i 12:16. Przez pomyłkę udzielono niezwłocznie odpowiedzi tylko na jeden z nich.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Organ administracji pozostaje w bezczynności w szczególności w przypadku, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.; zwanej dalej także "ustawą").
Na gruncie tej ustawy bezczynność zachodzi wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznych, pomimo dysponowania żądaną informacją publiczną, nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy, tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (za wyjątkiem sytuacji opisanych w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 ustawy), bądź też w tym terminie nie wydaje na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (co jest uzasadnione np. wobec stwierdzenia, że żądana informacja objęta jest jednym z ograniczeń opisanych w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy). Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w razie odmowy udostępnienia informacji publicznej, do wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, w formie decyzji administracyjnej, obowiązane są na mocy art. 17 ust. 1 ustawy poza organami administracji publicznej również inne podmioty wymienione w art. 4 ustawy.
Okolicznością bezsporną jest, że od strony podmiotowej i przedmiotowej żądanie skarżącego było uzasadnione. Żądał on informacji, która była informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej a adresat jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia tej informacji w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy.
W świetle art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 tej ustawy, w tym o organach samorządu zawodowego oraz o zasadach funkcjonowania tych podmiotów.
Skoro wniosek skarżącego Stowarzyszenia dotyczył informacji o charakterze publicznym, a podmiot, do którego był on skierowany, obciążony był ustawowym obowiązkiem udostępniania tego rodzaju informacji, podlegał on załatwieniu w trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Z akt sprawy wynika, że Sąd Lekarski udzielił żądanej informacji po terminie, tj. po wpłynięciu do organu skargi Stowarzyszenia. Adresat zgodnie z żądaniem poinformował, o terminach i miejscu posiedzeń Sądu Lekarskiego.
Powyższe oznacza, że w chwili rozpoznania skargi Stowarzyszenia organ nie pozostawał już w bezczynności, albowiem w całości rozpatrzył wniosek skarżącego z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej.
Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie należało zatem umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., gdyż stało się ono bezprzedmiotowe (uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63).
Należy też uznać, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż w związku z tym, że tego samego dnia wnioskodawca wystąpił o udzielenie informacji dwukrotnie (oba maile wpłynęły w odstępie kilku minut) należy uznać za usprawiedliwione przyjęcie, że organ omyłkowo potraktował je jako jedno zapytanie pomimo nie dostrzeżenia, że treść załącznika jest różna. Na jedno z przesłanych zapytań organ udzielił natychmiastowej odpowiedzi. O istnieniu kolejnego zapytania organ zorientował się po wniesieniu skargi. W tych okolicznościach trudno postawić organowi zarzut rażącego naruszenia prawa przy opóźnieniu w udzieleniu odpowiedzi.
Zasadne natomiast było zasądzenie od organu na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kosztów postępowania, o czym orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.
Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w sentencji.