Uzasadnienie
E. S. działając przez ustanowionego pełnomocnika radcę prawnego T. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Zdaniem skarżącej w dniu [...] kwietnia 2016 r. wystąpiła ona do Wójta Gminy, na podstawie art. 2 ust 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.) - zwanej dalej: "ustawą", z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
- - wskazania liczby pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w Urzędzie Gminy na dzień [...] marca 2016 r.;
- - podania całkowitej sumy wynagrodzenia brutto wszystkich pracowników zatrudnionych w Urzędzie Gminy w okresie od [...] marca 2013 r. do [...] października 2015 r.;
- - podania całkowitej sumy odpraw emerytalnych wypłaconych przez Urząd Gminy w okresie od [...] marca 2013 r. do [...] października 2015 r.;
- - podania całkowitej sumy nagród jubileuszowych wypłaconych pracownikom zatrudnionym w Urzędzie Gminy w okresie od [...] marca 2013 r. do [...] października 2015 r.;
- - wskazania czy Urząd Gminy jest płatnikiem podatku od nieruchomości;
- - wskazania kwoty uiszczonej w roku 2014 przez Urząd Gminy z tytułu podatku od nieruchomości;
- - wskazanie czy Urząd Gminy zawierał w okresie od [...] stycznia 2013 do [...] stycznia 2016 r. umowy dotyczące obsługi prawnej lub/i zastępstwa procesowego, a jeżeli takie umowy zostały zawarte Skarżąca wniosła o przesłanie skanów tych umów.
Przedmiotowy wniosek został złożony przez skarżącą drogą elektroniczną na adres poczty elektronicznej organu tj.[...]. Jednocześnie skarżąca na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy wniosła o udostępnienie powyższych informacji poprzez przesłanie informacji drogą elektroniczną na adres mailowy, z którego skarżąca złożyła wniosek.
Zdaniem skarżącej do dnia złożenia skargi organ w żaden sposób nie odniósł się do jej wniosku, w szczególności nie udostępnił żądanej informacji publicznej ani też nie wydał decyzji odmownej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy. Skarżąca nie otrzymała również pisma, które wskazywałoby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji (art. 13 ust. 2 ustawy). Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy udzielenie informacji publicznej powinno nastąpić niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W ocenie skarżącej termin upłynął w dniu [...]kwietnia 2016 r.
W skardze skarżąca zażądała zobowiązania Wójta Gminy na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a." do rozpoznania jej wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy oraz zasądzenia na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. od strony przeciwnej na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Skarżąca zastrzegła w skardze, że gdyby po dniu złożenia skargi organ doręczył żądaną informację publiczną, to wnosi ona o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, zasądzenie od Wójta Gminy na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W udzielonej odpowiedzi na skargę Wójta Gminy, wniósł o oddalenie ww. skargi z powodu jej niezasadności.
Zdaniem organu skarga została doręczona w dniu [...] maja 2016 r. do Urzędu Gminy w związku z nierozpoznaniem jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ zaprzecza, aby ww. wniosek (w formie e-maila) skutecznie dotarł na adres [...]. Zdaniem organu mimo, że pełnomocnik skarżącej przedstawił jako dowód dotarcia ww. e- maila jego wydruk, to wydruk ten nie zawiera jednak żadnych dowodów potwierdzających skuteczne dotarcie na adres [...].
Z uwagi na powyższe organ uznał, iż datą wpłynięcia ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej do organu był dzień [...] maja 2016 r., tj. dzień wpływu skargi. Stąd odpowiedź na wniosek została udzielona przed upływem 14-dniowego terminu określonego w art. 13 ustawy o dostępie informacji publicznej. Na dowód dokonanej czynności organ załączył dowód w postaci wydruku emaila z dnia [...] maja 2016 r., który został wysłany na adres [...]. Poza tym z tzw. ostrożności ww. informacja publiczna została wysłana na adres skarżącej w formie papierowej.
W piśmie z dnia [...] września 2016 r. Sąd zobowiązał pełnomocnika skarżącej do wyjaśnienia, czy żądana informacja publiczna została udzielona w całości, pod rygorem uznania twierdzeń organu (doręczenie [...] września 2016 r. k- 34 akt sądowych). Pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia [...] września 2016 r. wniósł o zobowiązanie organu do przedstawienia rejestru przesyłek wpływających w okresie od [...] kwietnia 2016 r. do [...] kwietnia 2016 r., a następnie przeprowadzenie dowodu z uzyskanego dokumentu. Pełnomocnik wniósł również o zobowiązanie operatora serwera pocztowego organu – A., do przedstawienia informacji czy e-mail skarżącej z dnia [...] kwietnia 2016 r. dotarł do skrzynki pocztowej prowadzonej dla adresu [...], a następnie przeprowadzenie dowodu z przedmiotowego dokumentu.
Postanowieniem w protokole z rozprawy Sąd oddalił wnioski o przeprowadzenie dowodów w żądanym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt. 4a, w tym obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w udzielaniu informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.) – dalej: "u.d.i.p."
W tym miejscu należy również wyjaśnić, że zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, że sąd może czynić przedmiotem rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi, bez względu na granice danej sprawy. Ponadto, sąd ocenia zasadność skargi na bezczynność wniesionej w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. według stanu na dzień jej wniesienia, a nie na dzień orzekania przez sąd administracyjny.
Z bezczynnością na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot do tego zobowiązany nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialnotechnicznej w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.), ani nie wydaje w powyższym terminie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej art. 16 ust. 1 u.d.i.p.
Obowiązek załatwienia sprawy w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. powstaje z chwilą wpływu wniosku do podmiotu zobowiązanego. Z tego wniosek, że o rozpoczęciu biegu terminu, o którym mowa decyduje data wpływu pisma do podmiotu zobowiązanego, albo moment wpływu wniosku na elektroniczną skrzynkę odbiorczą tego podmiotu. Istotnym jest zatem skuteczne zażądanie informacji publicznej.
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż Wójt Gminy jako organ samorządu terytorialnego (art. 4 ust.1 pkt 1 u.d.i.p.), jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji, jak też przedmiot żądania zawartego we wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r., a powtórzonego w skardze stanowi informację publiczną.
Powyższego organ nie kwestionuje, czego wyrazem stało się udzielenie skarżącej wnioskowanej informacji publicznej pismem nadanym e-mail z dnia [...] maja 2016 r. Organ zaznaczył jednocześnie, iż wysłany e-mailem na adres [...]. wniosek z dnia [...] kwietnia 2016 r., do niego nie dotarł, a o żądaniu dowiedział się ze skargi na jego bezczynność, która wpłynęła do organu w dniu [...].05.2016r.
W ocenie Sądu, twierdzeniu organu należy dać wiarę, gdyż nie ma żadnych przesłanek je podważających.
Zatem odnosząc się do wniosków pełnomocnika skarżącej zawartych w piśmie z dnia [...] września 2016 r. należy stwierdzić, że nie zasługiwały one na uwzględnienie. Skarżąca własnych zaniedbań w postaci uzyskania potwierdzenia odbioru wysłanego pocztą elektroniczną wniosku nie może naprawiać w postępowaniu przed Sądem korzystając z rozwiązań zawartych w art. 106 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie wykazała, by dochowała należytej staranności w dostarczeniu przedmiotowego zapytania do organu. Skarżąca nie wyjaśniła dlaczego w sytuacji, gdy nie otrzymała odpowiedzi na wniosek nie ponawiała korespondencji mailowej z organem, a w szczególności dlaczego nie zastosowała - wobec braku potwierdzeń dostarczenia e-mail - innej formy doręczenia, jak np. drogi pocztowej ze szczególnym uwzględnieniem zastosowania zwrotnego poświadczenia odbioru. Wbrew stanowisku strony skarżącej, w ocenie Sądu orzekającego, to jej obowiązkiem i w jej interesie leżało skuteczne doręczenie przedmiotowych zapytań organowi.
Tymczasem skarżąca świadomie wybrała najprostszy (wymagający najmniej wysiłku i kosztów), a jednocześnie najbardziej ryzykowny (trudności w wykazaniu doręczenia korespondencji) sposób doręczenia. W tej sytuacji, to nie organ ponosi konsekwencje tego wyboru, lecz strona skarżąca.
Skoro skarżąca wybrała złożenie wniosku za pośrednictwem poczty elektronicznej winna zabezpieczyć potwierdzenie odbioru takiego wniosku. Za skuteczne złożenie wniosku nie może być uznane jedynie jego wysłanie/nadanie, a jest nim doręczenie, złożenie we właściwym organie. W odniesieniu do doręczeń za pośrednictwem poczty elektronicznej możliwe są doręczenia za potwierdzeniem odbioru. Wówczas nie ma żadnej wątpliwości, że i w jakiej dacie wniosek do organu dotarł. Z możliwości tej skarżąca nie skorzystała, co przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej przewidują, ale co wiąże się z konsekwencją w postaci braku wykazania skutecznego złożenia wniosku. Na potwierdzenie wysłania wniosku skarżąca przedłożyła wydruk ze strony internetowej "[...]" dotyczące jej skrzynki. Pismo to nie stanowi dowodu z dokumentów w rozumieniu art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 244 k.p.c., nie potwierdza również otrzymania przez organ wysyłanych wiadomości.
Gdyby nawet mogło stanowić dowód w sprawie i tak potwierdzałoby jedynie dostarczenie wiadomości na serwer odbiorcy/wysłanie wniosku, co nie jest tożsame z dostarczeniem ich na pocztę elektroniczną organu.
Z nadesłanych do Sądu dokumentów, jak oświadczenie organu, nie wynika, że wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej rzeczywiście wpłynął do podmiotu zobowiązanego w datach podanych przez stronę skarżącą. Załączony do skargi wydruk z poczty elektronicznej zawierający wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowi w istocie jedynie dowód wysłania tegoż wniosku do organu. Skarżąca nie przedstawiła jednak żadnego przekonywującego dowodu, potwierdzającego wpływ wniosku do adresata, co świadczy o tym, że przedmiotowy wniosek mógł do organu nie dotrzeć.
Natomiast skarżąca nie podjęła jakiejkolwiek próby ustalenia, czy wniosek skutecznie wpłynął do adresata i co jest powodem milczenia organu w sprawie udzielenia informacji publicznej. Zatem, bez dołożenia wymaganej staranności w działaniu skarżąca, za pośrednictwem organu, wniosła skargę do Sądu, z której to organ po raz pierwszy powziął wiadomość o skierowaniu do niego żądania udostępnienia informacji publicznej.
Wobec twierdzenia podmiotu zobowiązanego, iż do dnia złożenia skargi na bezczynność nie dysponował on wnioskiem skarżącej oraz w sytuacji braku dowodów jednoznacznie świadczących o dotarciu wniosku do adresata, należy stwierdzić, że podmiot zobowiązany obiektywnie nie mógł ustosunkować się do treści żądania skarżącej przed datą wniesienia do organu skargi na bezczynność, tj. [...] maja 2016 r. Udzielając, zatem skarżącej pełnej żądanej informacji publicznej w dniu [...] maja 2016 r. organ zachował termin realizacji wniosku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.