Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 listopada 2011r. M. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie przewlekłego postępowania dotyczącego umorzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego, uiszczając jednocześnie wpis od skargi w wysokości 100 zł.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność szczególnym środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zażalenie to powinno być skierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
W związku z powyższym, skarżący, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 grudnia 2011r. wezwany został do wykazania, że przed wniesieniem skargi składał do organu wyższego stopnia zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...].
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący cofnął wniesioną w niniejszej sprawie skargę, wnosząc jednocześnie o umorzenie postępowania.
Powyższego pisma strony skarżącej Sąd nie może potraktować jako wniosku o cofnięcie skargi, o którym mowa w art. 60 p.p.s.a, bowiem merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca.
Z uwagi zatem na fakt, iż skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi zgodnie z wezwaniem, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 powyżej wskazanej ustawy.