Uzasadnienie
Andrzej Z. pismem z dnia [...] 2004 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie niewykonania orzeczenia Sądu wskazując, że od chwili wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy z dnia 22 kwietnia 2004 r. w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę – sygn. akt II SA/Bd 44/04 uchylającego zaskarżoną decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. do chwili obecnej Urząd Wojewódzki nie poinformował go o zajęciu stanowiska w sprawie, zaś Prezydent Miasta T. prowadzi z nim korespondencję, mylnie odczytując wskazane wyżej orzeczenie Sądu. Powołując się na treść art. 8 k.p.a. skarżący podnosi, iż w trakcie nie wywiązywania się z obowiązku wydania zezwolenia, przywrócenia terminów i wypłaty odszkodowań Urząd Miasta T. wykonuje prace związane z podziałem gruntów, które są przedmiotem sprawy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie stwierdzając w uzasadnieniu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy przedmiotowym wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta miasta T. z dnia [...]2003 r. odmawiającą Danucie i Andrzejowi Z. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na rozbudowę pawilonu handlowego na działce nr [...] przy ulicy [...] w T. Uwzględniając treść powyższego wyroku Wojewoda [...] pismem z dnia [...]2004 r. przekazał do organu I instancji akta sprawy celem ponownego rozpatrzenia wniosku zainteresowanych w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę pawilonu handlowego.
Rozpatrując ponownie sprawę Prezydent Miasta T. postanowieniem z dnia [...]2004 r. Nr [...] zawiesił postępowanie w sprawie do czasu wyjaśnienia sprawy związanej z posiadaniem przez wnioskodawców prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ponieważ w czasie prowadzonego postępowania o pozwolenie na budowę została wypowiedziana umowa dzierżawy gruntu na którym planowana była rozbudowa pawilonu. W wyniku wniesionego zażalenia przez Andrzeja Z. na powyższe postanowienie Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...]2004 r. Nr [...] uchylił w całości zaskarżone postanowienie, dlatego też właściwym organem do prowadzenia postępowania i wydania stosownej decyzji administracyjnej nadal jest Prezydent Miasta T., a nie Wojewoda [...].
Skarżący w uzupełnieniu skargi, na rozprawie w dniu 15 grudnia 2004 r. wyjaśnił, że skarży bezczynność Prezydenta Miasta T., polegającą na tym, iż nie wydał on decyzji o pozwoleniu na budowę tylko decyzję odmawiającą wydania tego pozwolenia, mimo treści powołanego wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, natomiast bezczynność Wojewody [...] w ocenie skarżącego polega na tym, że nie dopilnował on działalności organu I instancji i nie nakazał Prezydentowi Miasta T. wydania pozwolenia na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ogranicza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i oparta jest na kryterium zgodności z prawem działań lub zaniechań tejże administracji.
W myśl art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.. U. Nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W sytuacji wniesienia skargi na bezczynność polegającą na powstrzymaniu się od wydania w terminie decyzji lub postanowienia, na które służy zażalenie, skarżący jest zobowiązany, w pierwszej kolejności, wykorzystać środek prawny określony w art. 37 k.p.a., tj. zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w tym terminie.
Zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, którego skutkiem jest uruchomienie działania nadzorczego organu wyższego stopnia, wnosi się bezpośrednio do tego organu i organ wyższego stopnia rozpatruje zażalenie w granicach art. 37 § 2., a o tym, jaki charakter i zakres żądania ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym, decyduje ostateczne strona, a nie organ, do którego pismo zostało skierowane.
Zawarta w art. 8 k.p.a. zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, na treść której powołuje się skarżący określa wyraźnie to, co jest zawarte w zasadzie praworządności, jednakże nie zwalnia ona z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, który obejmuje również ustalenie przez organy administracji treści rzeczywistego żądania strony przy jednoczesnym wyczerpaniu ustawowych środków zaskarżenia.
Poza sporem w przedmiotowej sprawie pozostaje, że skarżący nie złożył zażalenia do organu wyższej instancji tj. Ministra Infrastruktury na niezałatwienie przez Wojewodę sprawy w terminie.
Wobec treści oświadczenia złożonego przez skarżącego na rozprawie w dniu 15 grudnia 2004 r., iż skarży on bezczynność także Prezydenta Miasta T., w oparciu o dyspozycję przepisu art. 57 § 3 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mając na uwadze, iż w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność, zarządzono rozdzielenie tych skarg.
W tym stanie rzeczy Sąd uznając, że nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia, mimo że skarżącemu przysługiwał wymieniony w powołanym wyżej art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.. U. Nr 153, poz. 1270) środek zaskarżenia w postępowaniu przed organem administracji publicznej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 tejże ustawy odrzucił skargę.