Uzasadnienie
Pismami z [....] 2003r., [...] 2004r., [...] 2004r. i [...] 2004r. skarżąca Teresa P. zwróciła się do Zarządu oraz Rady Nadzorczej Spółdzielni Mieszkaniowej w G. o udostępnienie informacji obejmującej w szczególności umowę spółdzielni z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji w Warszawie, umowę SM z firmą H., umowę SM z O. spółka z o.o. w G., umowę SM z K.U. F. S.A., stanowisko Sądu Najwyższego w sprawie IIICZP 36/97, kalkulację wysokości opłat za centralne ogrzewanie w jej mieszkaniu i bloku za lata 1998-2003 oraz atestów, certyfikatów urządzeń służących do pomiaru ciepła, faktur VAT zapłaconych przez spółdzielnię firmie ciepłowniczej, rozliczenie przedpłat na fundusz remontowy za okres od 1998r.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze skarżąca domagała się zobowiązania organów spółdzielni do udzielenia jej informacji, o jakie wnosiła w cytowanych powyżej pismach.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odrzucenie, względnie oddalenie prezentując pogląd, że spółdzielnie mieszkaniowe nie są podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zagadnieniem wstępnym w niniejszej sprawie jest to, czy żądanie skarżącej odpowiada podmiotowo i przedmiotowo uregulowaniom przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej(Dz.U. Nr 112, poz.1198ze zm.). Zgodnie z treścią art.1 ust.1 tej ustawy informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Przepis art.4 ust. l ustawy o dostępie do informacji publicznej, jako obowiązane do udostępnienia informacji publicznej, określa władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, przykładowo wymieniając je w pięciu punktach, a nadto w art.4 ust.2 związki zawodowe i ich organizacje oraz partie polityczne. Zdaniem Sądu spółdzielnia, której bezczynność jest przedmiotem skargi, nie mieści się w treści definicji podmiotu zobowiązanego zamieszczonej w art.4 ust.1 omawianej ustawy. Bezspornie nie jest bowiem władzą publiczną, generalnie nie wykonuje także zadań publicznych.
Za uznaniem, że spółdzielnie mieszkaniowe wykonują zadania użyteczności publicznej albo dysponują majątkiem publicznym nie może przemawiać fakt, że często posiadają one grunty państwowe lub komunalne jako wieczyści użytkownicy.
Zgodnie z treścią art. 1 ust.1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r, o spółdzielniach mieszkaniowych(tekst jedn. Dz.U. z 2003r.Nr 119,poz.1116 ze zm.) spółdzielnie mieszkaniowe są tworzone w celu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych i innych potrzeb członków oraz ich rodzin przez dostarczanie im lokali mieszkalnych. Przepisy tej ustawy nie dają podstaw do uznania, że spółdzielnie mieszkaniowe posiadają kompetencje do wykonywania zadań publicznych lub dysponowania majątkiem publicznym. Analogiczny pogląd wyrażony został przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w uzasadnieniu uchwały z dnia 11 kwietnia 2005r. syg. OPS1/05 stwierdził, że "brak jest podstaw prawnych, aby działalność spółdzielni mieszkaniowych utożsamiać z wykonywaniem zadań publicznych w rozumieniu art.4 ust.1 ustawy, skoro działalność spółdzielni mieszkaniowych ogranicza się do realizacji podstawowego ich celu, tj. zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków tej spółdzielni i ich rodzin, a zatem ograniczonej liczby osób zrzeszonych w danej spółdzielni." W dalszej części swoich wywodów Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że "spółdzielnie mieszkaniowe nie dysponują majątkiem publicznym w rozumieniu przepisów ustawy, ani nie reprezentują osób, które dysponują takim majątkiem, gdyż majątek spółdzielni jest prywatną własnością jej członków.
Spółdzielnie mieszkaniowe nie należą do sektora finansów publicznych w rozumieniu art.5 ustawy z dnia 26 listopada 1998r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2003r., Nr15, poz.148 ze zm.), ani nie są też podmiotami realizującymi finanse publiczne w rozumieniu art.6 tej ustawy."
W konsekwencji należy stwierdzić, że skoro żądanie udostępnienia informacji publicznej zostało skierowane do podmiotu, który nie jest obowiązany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, to brak jest spełnienia jednej z wymaganych kumulatywnie przestanek pozwalających na jego uwzględnienie. Powyższe ustalenie implikuje brak kognicji sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art.58§ 1 pkt1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.