Uzasadnienie
W dniu 28 lipca 2005r. (data stempla pocztowego na kopercie) H. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] 2005r.
nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. działając na podstawie art. 37 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) wyznaczyło Wójtowi Gminy P. – tygodniowy termin do załatwienia sprawy, tj. wydania decyzji.
Organ wyższego stopnia stanowisko uzasadnił tym, iż po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzji z dnia [...] 2003r. nr [...] o uchyleniu decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] 2003r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie zostało wydane rozstrzygnięcie przez ten organ.
W skardze do Sądu skarżąca podniosła, iż organ I instancji w dalszym ciągu tkwi w bezczynności.
W udzielonej odpowiedzi na skargę Wójt Gminy P. poinformował, że w dniu [...] 2005r. znak [...] została wydana decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla modernizacji kotłowni miałowej wraz z zewnętrzna siecią cieplną c.o. oraz remontu istniejącego komina i budowy zasieku na żużel w miejscowości B. w związku z wycofaniem wniosku przez wnioskodawcę.
Zdaniem organu zwłoka w załatwieniu sprawy powstała po wyznaczeniu terminu do jej załatwienia przez organ wyższego stopnia i spowodowana była szeregiem wniosków kierowanych do organu II instancji przez skarżącą, co skutkowało tym, iż Wójt Gminy P. nie dysponował aktami sprawy od 21 kwietnia 2005r. do 20 lipca 2005r..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- dalej: P.p.s.a w art. 3 i art. 4 zostały zawarte uprawnienia sądu administracyjnego.
Uprawnienia te mają charakter ściśle kontrolny.
Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 8 cyt. wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne posiadają kompetencje do rozpoznawania skarg na bezczynność organów administracji publicznej.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął czynności, do której był prawnie zobowiązany.
Wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 2 P.p.s.a. W myśl tego przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca spełniła wymogi formalne i poprzedziła skargę wniesieniem zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a.
Skarga miała usprawiedliwione podstawy w momencie jej wniesienia, gdyż skarżąca oczekiwała wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W dacie złożenia skargi na poczcie (28 lipca 2005r.) nie było wydanego rozstrzygnięcia przez organ. Okoliczność tą potwierdził Wójt Gminy w udzielonej odpowiedzi na skargę. Sam oświadczył, że w dniu 1 sierpnia 2005r. znak [...] została wydana decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Powyższe świadczy o tym, że były podstawy do wniesienia skargi do sądu.
W ocenie Sądu z punktu widzenia dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji obojętne jest, czy organ ten nie wydał decyzji z powodu opieszałości w załatwieniu sprawy, czy wobec uznania, że występują przesłanki negatywne dla załatwienia sprawy(podobny pogląd: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 listopada 1987 r., SAB 23/87 (ONSA 1988, nr 1, poz. 13).
W rozpoznawanej sprawie istotny wpływ na wyrok Sądu miało to, że po wniesieniu skargi do Sądu przez skarżącą uległ zmianie stan faktyczny sprawy. W dniu [...] 2005r. znak [...] została wydana decyzja. Tym samym przestała istnieć bezczynność w sprawie.
Zgodnie z art. 149 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał decyzję, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149. Sąd nie może zobowiązać bowiem organu do wydania decyzji, która już została wydana. (por. Komentarz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod redakcją T. Woś, Wydawnictwo Prawnicze
" LexisNexis", Warszawa 2005r., str. 467,uwaga 4.).
W świetle powyższego Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.