Uzasadnienie
Pismem z 26 czerwca 2005 r. Jan L. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z wnioskiem o nakazanie Kazimierzowi M. właścicielowi sąsiedniej działki, rozbiórki altany / szopy wzniesionej przez niego na granicy działek, jako niezgodnej z przepisami prawa; w szczególności przepisami budowlanymi.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. w rozpatrzeniu sprawy kontroli zgodności z prawem wykonanych prac budowlanych na działce przy ul. [...] w B., pismem z 22 lipca 2005 r. nr [...] poinformował Jana L., że w wyniku przeprowadzonych oględzin na przedmiotowej nieruchomości stwierdzono obiekt małej architektury (altana na słupkach stalowych pokryta blachą dachówkową), który zgodnie z obowiązującymi przepisami budowlanymi nie wymaga dla swego istnienia pozwolenia na budowę.
W związku z wnioskiem o powtórne rozpatrzenie sprawy wniesionym przez Jana L. pismem z 3 sierpnia 2005 r., organ podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie wraz z przywołaną już argumentacją.
W skardze na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 września 2005 r. Jan L. wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie rozbiórki szopy znajdującej się na działce przy ul. [...] w B. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z 24 października 2005 r. w sprawie udzielenia informacji dotyczącej złożenia zażalenia do organu wyższego stopnia przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, skarżący oświadczył (w piśmie z 30 października 2005 r.), że nie dokonał powyższej czynności procesowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.D. Nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżania, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cyt. ustawy), zaś zgodnie z art. 52 § 3, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem jej do sądu wezwać właściwy organ na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym albo zwrócenie się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Art. 37 ust. 1 Kp.a. stanowi, że na nie załatwienie sprawy w terminie określonym wart. 35 Kp.a. lub ustalonym w myśl art. 36 Kp.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na bezczynność organu konieczne jest uprzednie złożenie zażalenia, o którym mowa w art. 37 ust.1 Kpa.
Pozostaje poza sporem, że skarżący nie złożył zażalenia w trybie art. 37 ust 1 Kpa. i wniósł skargę bezpośrednio do sądu, tj. bez wyczerpania trybu przewidzianego w art. 52 § 1 u.p.s.a.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako nie dopuszczalną odrzucił.