Uzasadnienie
II SAB Bd 8/ 06
Skarżąca Romana K., działająca przez pełnomocnika złożyła skargę do tut. Sądu na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie świadczeń rodzinnych.
W skardze wniosła o zobowiązanie Prezydenta Miasta B. do wydania decyzji przyznającej jej prawo do świadczeń rodzinnych od czerwca 2004r. tj. od daty złożenia wniosku. W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik przywołał stan faktyczny sprawy i wskazał, iż Romana K., w dniu [...] 2004r. złożyła wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych, będąc w trakcie procesu rozwodowego. Wówczas wezwano ją do uzupełnienia wniosku, poprzez złożenie zaświadczenia o dochodach uzyskanych w roku 2002 przez jej ówczesnego męża Jerzego F., z właściwego mu miejscowo, organu podatkowego.
W odpowiedzi skarżąca oświadczyła, że nie ma kontaktu z mężem, przebywającym w innym mieście. Dlatego dopiero w wyniku wystąpienia Prezydenta Miasta Bydgoszczy skierowanego do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., uzyskano informację, z której wynikało, że Jerzy F. od 1995r. figuruje w rejestrze ale nie składa żadnych deklaracji podatkowych i nie zgłasza się na wezwania urzędu. W związku z tym organ podatkowy pismem z dnia [...] 2004r. nr [...] odmówił wystawienia żądanego zaświadczenia o dochodach męża skarżącej, argumentując odmowę brakiem w posiadanych rejestrach jakichkolwiek informacji na ten temat. Z tej przyczyny Prezydent Miasta B., pismem z dnia [...] 2004 r. poinformował skarżącą o pozostawieniu jej wniosku o przyznanie świadczeń bez rozpoznania, wskazując na niemożność uzyskania żądanej informacji. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż aby można było rozpoznać wniosek o świadczenia rodzinne należy poznać i ocenić sytuację materialną całej rodziny.
Obowiązek ten został nałożony ustawowo i dotyczy każdego członka rodziny, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Organ wskazał, iż Jerzy F. w dacie składania wniosku pozostawał nadal mężem skarżącej a więc był członkiem rodziny. Organ stwierdził, że brak zaświadczenia o uzyskiwanych dochodach członka rodziny, podlegającego opodatkowaniem podatkiem dochodowym skutkuje niemożnością ustalenia dochodu całej rodziny i dlatego uznano, że wniosek skarżącej o świadczenia rodzinne, należy pozostawić bez rozpoznania.
Skarżąca dopiero po upływie roku od uzyskania powyższej informacji tj. w dniu [...] 2005r. wezwała Prezydenta Miasta B. do usunięcia naruszenia prawa, wskazując, iż obecna jej sytuacja - rozwód i brak możliwości wyegzekwowania alimentów od byłego męża potwierdza jej rozumowanie, iż w chwili składania wniosku dochody męża były "zerowe" i organ tak powinien przyjąć, uwzględniając wyłącznie jej dochody i w rezultacie przyznać jej żądane świadczenia. Brak reakcji organu, zdaniem skarżącej jest naruszeniem prawa materialnego i procedury, gdyż organ zgodnie z art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanym dalej kp.a. w celu wyjaśnienia sprawy zobligowany był podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i do jej załatwienia.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik organu wskazał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo, gdyż w przedmiotowej sprawie, pozostawiając wniosek skarżącej bez rozpoznania dokonano jedynie wstępnej czynności materialno - technicznej, przed rozpoznaniem wniosku o przyznanie świadczeń. Organ podniósł, że z jego strony nie było bezczynności, gdyż to on podejmował działania zmierzające do uzyskania informacji o dochodach męża skarżącej. Dopiero odmowa wydania zaświadczenia o dochodach ze strony urzędu skarbowego (z uwagi na brak danych) poskutkowała pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.
Organ wnosząc o odrzucenie skargi wskazał na jej niedopuszczalność z uwagi na niewykorzystanie przez skarżącą, przysługujących jej środków zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne zgodnie z treścią ario 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z treścią § 2 tego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Zatem do Sądu należy ocena czy wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest zgodne z obowiązującymi w tym zakresie, przepisami prawa.
Zgodnie z treścią przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. W wypadku skargi na bezczynność organu, środkiem tym jest zgodnie z brzmieniem art. 37 kp.a. zażalenie złożone do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie.
Pisma skarżącej z dnia [...] 2004r., które skierowane było do Sekretarza Rady Miasta Pana Jana S., wbrew twierdzeniom strony, nie można uznać za zażalenie, o którym jest mowa w cyt. powyżej przepisie art. 37 kp.a. zarówno ze względu na adresata jak i na treść pisma. Dlatego organ potraktował je jako skargę na nienależyte wykonywanie zadań urzędu w rozumieniu art. 227 kp.a. i w związku z tym udzielił na nie odpowiedzi w wyżej wskazanym trybie, wyjaśniając stan faktyczny i prawny sprawy. Organem wyższego stopnia w niniejszej sprawie było Samorządowe Kolegium Odwoławcze.
W tej sytuacji Sąd uznał, że skarżąca nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 kp.a. i w związku z tym na mocy art.58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.