Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] listopada 2018 r. P. L. (skarżący) zwrócił się do Komendanta Policji (KWP w B.) o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w okresie pełnienia przez niego służby w Policji oraz wypłatę dodatkowego wynagrodzenia za nadgodziny.
Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. organ poinformował skarżącego, że przeszkodą dla załatwienia jego sprawy pozostaje brak zmiany przepisów prawa, uwzględniających wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygn. K 7/15.
Wobec braku rozstrzygnięcia sprawie skarżący wystosował – pismem z dnia [...] marca 2020 r. - do Komendanta Głównego Policji w W. ponaglenie z wnioskiem o stwierdzenie bezczynności KWP w B. oraz niezwłoczne załatwienie sprawy z wniosku skarżącego.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], Komendant Główny Policji uznał, że KWP w B. nie pozostawał w bezczynności.
Pismem z dnia [...] maja 2020 r. P. L. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bezczynność KWP w B. w sprawie z wniosku o wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe należne w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, oraz o zobowiązanie organu do dokonania czynności wypłaty ww. należności wraz z odsetkami, przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej oraz stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa.
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 338/20, WSA w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość miejscową i przekazał sprawę do rozpoznania i rozstrzygnięcia właściwemu miejscowo Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy.
Decyzją z dnia [...] października 2020 r., nr [...] KWP w B. odmówił skarżącemu wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy za okres lat 2006/2007.
Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. WSA w Warszawie przekazał tut. Sądowi skargę wraz z aktami sprawy i prawomocnym postanowieniem z 8 lipca 2020 r. Skarga wraz z ww. dokumentami wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w dniu 25 listopada 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., póz. 137 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. póz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Merytoryczne rozpoznanie skargi poprzedza ocena jej dopuszczalności. Przez przesłanki dopuszczalności skargi rozumie się określone w ustawie procesowej warunki prawidłowego zaskarżenia, dotyczące zarówno przedmiotu skargi, jej formy, jak i treści, którą powinna zawierać, przy zachowaniu których może nastąpić kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności (w niniejszej sprawie – bezczynności) przez sąd administracyjny.
W niniejszej sprawie decydującymi dla uznania niedopuszczalności wniesionej skargi na bezczynność KWP w B. pozostają dwie okoliczności – data wniesienia skargi do tut. Sądu oraz fakt powzięcia przez organ, przed dniem wniesienia skargi do Sądu, rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku skarżącego.
W doktrynie nie budzi wątpliwości pogląd, że termin dokonania czynności w postępowaniu sądowym w formie pisma jest zachowany jedynie wówczas, gdy pismo zostało przed upływem terminu wniesione do właściwego sądu, co oznacza zarówno złożenie pisma w biurze podawczym, jak i nadanie pisma w urzędzie pocztowym na adres tego sądu. Mylne oznaczenie sądu powoduje, że o dokonaniu czynności decyduje dopiero data jego wpłynięcia do sądu właściwego, ewentualnie data jego nadania pod adresem tego sądu (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX el. 2019). Z treści art. 83 § 3 p.p.s.a. wynika natomiast, że równoznaczne z wniesieniem pisma do sądu jest oddanie go w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym.
Do zachowania terminu konieczne jest jednak, aby pismo zostało nadane na adres właściwego sądu (por. postanowienie SN z 28.11.1987 r., III CZP 33/87, OSNC 1988/6, poz. 73). Nie jest przy tym istotne, kto – strona czy np. sąd niewłaściwy, do którego będzie przesłane pismo procesowe – złoży je w urzędzie pocztowym właściwie zaadresowane (por. postanowienie SN z 10.02.1975 r., II CZ 13/75, OSPiKA 1975/10, poz. 216).
W niniejszej sprawie skarżący nadał w dniu [...] maja 2020 r. skargę zaadresowaną nie do WSA w Bydgoszczy, lecz do WSA w Warszawie (skargę wniesiono za pośrednictwem KWP w B.). WSA w Warszawie, uznając się za sąd niewłaściwy, skierował skargę wraz z aktami do WSA w Bydgoszczy w dniu 23 listopada 2020 r. (data wpływu do tut. Sądu: 25 listopada 2020 r.). Uznać zatem należy, że datą wniesienia skargi do WSA w Bydgoszczy jest dzień 23 listopada 2020 r.
Stwierdziwszy powyższe zauważyć po wtóre należy, że w dniu 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny powziął w składzie 7 sędziów uchwałę o sygnaturze II OPS 5/19. W tezie ww. uchwały NSA stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (uchwała dostępna na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Uchwała NSA expressis verbis przesądziła zatem o niedopuszczalności skargi na bezczynność organu wniesionej po ostatecznym zakończeniu postępowania administracyjnego. Z uzasadnienia uchwały wynika, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny, nie zaś historyczny.
Możliwość wniesienia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, z przyczyn związanych z prawną konstrukcją i istotą bezczynności, obejmuje więc przedział czasowy od zaistnienia stanu bezczynności "oprotestowanego" wniesionym ponagleniem aż do załatwienia sprawy, której bezczynność dotyczy. Zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest bowiem usunięcie stanu bezczynności. Niedopuszczalną jest zatem skarga na bezczynność wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 269 § 1 in principio p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Z art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika zatem związanie sądów administracyjnych uchwałą składu siedmiu sędziów – zakwestionowanie stanowiska wyrażonego w uchwale jest możliwe jedynie w formie opisanej w ww. przepisie. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że ogólna moc wiążąca uchwał abstrakcyjnych i konkretnych NSA obejmuje wykładnię przepisów zawartą w sentencji uchwały (vide: Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, teza 4 do art. 269 p.p.s.a. – dostępny jw.).
W ocenianej obecnie sprawie, w momencie wniesienia skargi (23 listopada 2020 r.) nie występował zatem zarzucany skargą stan bezczynności, bowiem wniosek skarżącego został załatwiony poprzez wydanie w dniu [...] października 2020 r. ostatecznej (co wynika z niekwestionowanego przez skarżącego oświadczenia organu zawartego w odpowiedzi na skargę) decyzji o odmowie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. W kontekście wskazanej wyżej uchwały 7 sędziów NSA z dnia 22 czerwca 2020 r. brak było zatem podstaw do w merytorycznego rozpoznania takiej skargi przez sąd administracyjny. Z uwagi na stan sprawy nie mogła ona zmierzać do uchylenia zarzucanego stanu bezczynności, co uzasadniało jej odrzucenie.
Zauważyć końcowo też należy, że w postanowieniu organu wyższego stopnia o braku podstaw do stwierdzenia bezczynności KWP w B. skarżący został prawidłowo pouczony, że może on zaskarżyć bezczynność organu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, przy czym w zależności od tego, czy domagać się on będzie stwierdzenia bezczynności Komendanta Głównego Policji, czy Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., skargę winien kierować do WSA w Warszawie (na bezczynność Komendanta Głównego Policji) lub do WSA w Bydgoszczy (na bezczynność KWP w B.). Skarga została w sposób niewłaściwy zaadresowana do WSA w Warszawie, mimo że dotyczyła bezczynności KWP w B.. Nie ma zatem w zaistniałej sytuacji podstaw dla doszukiwania się braku winy skarżącego, który miałby wpływ ocenę sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.