Uzasadnienie
Skarżący w dniu 15 listopada 2005r. (data na kopercie) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność B. Izby Lekarskiej w B. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej.
Zdaniem skarżącego B. Izba Lekarska nie udzieliła odpowiedzi na jego pismo z dnia 4 października 2005r.
Z udzielonej odpowiedzi na skargę przez stronę przeciwną wynika, że w odpowiedzi na pismo z dnia 4 października 2005r. pismem z dnia 14 października 2005r. B. Izba Lekarska wezwała skarżącego o wskazanie podstawy prawnej uzasadniającej udzielenie jemu informacji. Następnie pismem z dnia 15 listopada 2005r. B. Izba Lekarska odmówiła skarżącemu udzielania informacji w związku z jego żądaniem. Powyższa odmowa udzielenia dostępu do informacji publicznej została doręczona skarżącemu w dniu 29 listopada 2005r.(kopia zwrotnego potwierdzenie odbioru w aktach sądowych).
Pismem z dnia 3 stycznia 2006r. Sąd wezwał skarżącego o udzielenie informacji, czy składał on w trybie art. 37§ 1 Kpa zażalenie do organu wyższego stopnia na nie załatwienie sprawy w terminie przez organ, który skarży.
W piśmie z dnia 10 stycznia 2006r. skarżący udzielił odpowiedzi, iż nie składał zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.
Skarga jest niedopuszczalna.
W ustawie z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 Nr 112 poz.1198 ze zm.) uregulowane zostały przepisy dostępu do informacji publicznej.
Z art. 16 tej ustawy wynika, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Stosownie do art.4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy samorządów gospodarczych i zawodowych.
Z art. 21 wyżej cyt. ustawy wynika, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)-dalej: P.p.s.a w art. 3 i art. 4 zostały zawarte uprawnienia sądu administracyjnego.
Uprawnienia te mają charakter ściśle kontrolny.
Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 8 cyt. wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne posiadają kompetencje do rozpoznawania skarg na bezczynność organów administracji publicznej.
Wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 2 P.p.s.a. W myśl tego przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przyjęcie, że zawarte w art. 52 § 2 wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy, prowadzi do wniosku, że w wypadku skargi na bezczynność środkami takimi będą zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął czynności, do której był prawnie zobowiązany.
Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest jedynie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Ta podstawowa kwestia zatem ma istotne znaczenie zarówno dla oceny charakteru, jak i formy stanowiska, które ma zająć organ wyższego stopnia.
Skarżący na wezwanie Sądu odnośnie wymogu formalnego, jakim jest zażalenie do organu wyższego stopniem oświadczyła, że zażalenia nie złożyła.
W świetle powyższego stanu faktycznego i prawnego Sąd działając na podstawie art. 58 §1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił jako niedopuszczalną z uwagi na nie wyczerpanie środków zaskarżenia.