Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2017 r. J. K. zwrócił się do Burmistrza L. o udostępnienie informacji publicznej poprzez nadesłanie drogą mailową:
- 1. danych dotyczących modernizacji budynku [...] w kontekście uzyskania substancji mieszkalnej:
- a) planowanej ilości mieszkań w remontowanym budynku [...] oraz ich jednostkowych powierzchni,
- b) planu / rysunku / rzutu z góry piętra w/w zabudowy mieszkalnej wraz z usytuowaniem wejścia do piętra mieszkalnego,
- c) uzasadnienie zamiaru dokonania sprzedaży wymienionych mieszkań z podaniem autora niniejszego zamierzenia;
- 2. ilości pozyskanego drewna z wycinki drzew dokonanej przez gminę za lata 2015 -2017 (do dnia wpłynięcia wniosku) ze wskazaniem miejsc wycinki oraz sposobem zagospodarowania pozyskanego drewna.
W odpowiedzi na ww. wniosek organ poinformował wnioskodawcę, że:
Ad. 1.a. W ramach realizowanej zmiany sposobu użytkowania lokali na I piętrze budynku przy ul. Ż. palowane jest utworzenie pięciu lokali mieszkalnych o powierzchni 29,80 m2, 32,93 m2, 34,28 m2, 49,87 m2, 52,26 m2.
Ad. 1.b. Zgodnie z wnioskiem skan rzutu piętra z rozkładem pomieszczeń został wysłany na wskazany we wniosku adres e-mail.
Ad. 1.c. Decyzja o sposobie rozdysponowania nie została jeszcze podjęta. Wyłączną właściwość w zakresie spraw majątkowych posiada rada gminy - zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 9a ustawy o samorządzie gminnym. Mając na uwadze fakt, że prace budowlane związane ze zmianą sposobu użytkowania nie zostały jeszcze zakończone i odebrane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie występuje możliwość podjęcia stosownej uchwały.
Ad.
- 2. Urząd nie prowadzi działalności związanej z pozyskiwaniem drewna oraz nie prowadzi w tym zakresie stosownego rejestru.
W skardze na bezczynność organu skierowanej do tut. Sądu J. K. wskazał, że organ nie udzielił mu informacji wskazanej w pkt 1.c i pkt 2 jego wniosku
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska wskazał, że pismem z dnia [...].06.2017 r. udzielił wnioskodawcy odpowiedzi, któa była wyczerpująca i została udostępniona zgodnie z treścią żądania.
Burmistrz, odnosząc się do pytania zawartego w pkt 1.c wniosku, w którym wnioskodawca zapytał o "uzasadnienie zamiaru dokonania sprzedaży wymienionych mieszkań z podaniem autora niniejszego zamierzenia", wyjaśnił, że decyzja o sposobie rozdysponowania nie została jeszcze podjęta. Nie można zatem mówić o uzasadnieniu zamiaru sprzedaży, skoro zamiar ten nie został jeszcze wyrażony przez uprawnione organy. Z późniejszych skarg do Rady Gminy można wywnioskować, że skarżący - zadając powyższe pytanie - oczekiwał wyjaśnienia informacji zamieszczonej na stronie internetowej Urzędu, która brzmiała: "W ramach remontu przewidziano także zmianę sposobu użytkowania I piętra oraz poddasza na lokale mieszkaniowe. Na I piętrze zaplanowano wydzielenie pięciu lokali przeznaczonych na cele mieszkaniowe. Lokale mieszkaniowe na pierwszym piętrze przewidziano do sprzedaży jeszcze w bieżącym roku w trybie przetargowym." Nie jest jednak rolą Burmistrza domyślanie się, co wnioskodawca miał na myśli sporządzając wniosek o udzielenie informacji publicznej, a jedynie oparcie się na jego treści.
Analizując treść zadanego zapytania Burmistrz wywnioskował, że wnioskodawca chciał ustalić, dlaczego Gmina chce sprzedać wydzielone mieszkania i kto podjął decyzję o sprzedaży. Z tego względu w odpowiedzi wskazał, że Gmina jeszcze nie podjęła decyzji o sprzedaży i że jest to wyłączna kompetencja Rady. Niezadowolenie skarżącego z jednoznacznie udzielonej odpowiedzi na zadane pytanie nie powoduje, że organ w tym zakresie pozostaje w bezczynności.
Odnośnie pkt 2 wniosku organ wskazał, że wnioskodawca nie powołuje się na konkretny przypadek wyciętego drzewa, pyta ogólnie o ilość pozyskiwanego drewna. Gmina jednak nie prowadzi tego typu działalności i nie gromadzi danych w tym zakresie, o czym wnioskodawca został jednoznacznie poinformowany. W związku z powyższym udzielona informacja jest zgodna ze stanem wiedzy organu i nie może być uznana za jego bezczynność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej P.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Przedmiotem kontroli może być więc bezczynność organu w sytuacji, gdy stosownie do treści właściwych regulacji prawnych był on zobowiązany do podjęcia innego niż decyzja lub postanowienie aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Skarga złożona w niniejszej sprawie kwestionuje brak udostępnienia przez Burmistrza informacji mających status informacji publicznej. Problematyka powyższa unormowana jest w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, dalej zwana u.d.i.p.), która określa zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe warunki jej zastosowania. Definiując podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej art. 4 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy wskazuje, że są nim władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.
W świetle tego nie może budzić wątpliwości, że burmistrz jako organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego - gminy mieści się we wspomnianym zakresie. Jeśli chodzi o pojęcie informacji publicznej, to jej ogólną definicję zawiera art. 1 ust. 1 u.d.i.p., który stanowi, że jest nią każda informacja o sprawach publicznych. Bardziej szczegółowy opis danych, które należy uznawać za informację publiczną znajduje się w art. 6 cyt. ustawy. Przy interpretacji przedmiotowego pojęcia należy jeszcze uwzględnić art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w świetle którego obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
W oparciu o powyższe w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W świetle powyższego uznać należy, że informacje żądane przez skarżącego miały charakter informacji publicznej, co zresztą nie było kwestionowane przez organ.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do:
- 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;
- 2) wglądu do dokumentów urzędowych;
- 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.
Oś sporu w niniejszej sprawie stanowiła natomiast ocena tego, czy organ w prawidłowy sposób rozpoznał wniosek skarżącego, tj. czy udzielił mu informacji żądanych w pkt 1.c i pkt 2 jego wniosku.
W pkt 1.c wniosku skarżący domagał się informacji dotyczących "uzasadnienia zamiaru dokonania sprzedaży wymienionych mieszkań z podaniem autora niniejszego zamierzenia". W świetle treści odpowiedzi organu dotyczącej tego punktu nie ulega wątpliwości, że po stronie Gminy istnieje zamiar sprzedaży przedmiotowych mieszkań, co wynika wprost z zacytowanego fragmentu zamieszczonego na stronie internetowej organu. W ocenie organu, skoro taka decyzja nie została jeszcze podjęta przez Radę Gminy, to de facto taki zamiar jeszcze nie istnieje. Z takim rozumowaniem nie sposób się zgodzić. Sam organ przyznał, że zapewne skarżącemu chodziło właśnie o sformułowanie zawarte na stronie internetowej, więc winien udzielić w tym zakresie skarżącemu stosownej informacji.
Skarżący nie zwracał się o informację dotyczącą podjęcia stosownej uchwały przez Radę Gminy, lecz chciał uzyskać informację na temat działań organu, które wynikały z treści dostępnych w Internecie, a którymi niewątpliwie organ dysponował. Jeśli natomiast organ miał w tym zakresie jakiekolwiek wątpliwości (a takowych zdaniem Sądu nie było), winien zwrócić się do skarżącego celem wyjaśnienia treści jego wniosku, a nie udzielać informacji, o którą skarżący się nie zwracał.
W pkt 2 wniosku skarżący domagał się informacji. związanych z wycinką przez Gminę drzew. Organ poinformował, że takowa nie jest wykonywana, co jednak pozostaje w rażącej sprzeczności z treścią przedłożonych przez skarżącego na rozprawie decyzji zezwalających Gminie L. na wycinkę drzew (k. 23-48 akt sądowych). Organ winien zatem wyjaśnić tę kwestię i udzielić skarżącemu pełnej informacji w tym zakresie.
Z tych względów Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona i - działając na podstawie art. 149 1 pkt 1 P.p.s.a. - zobowiązał Burmistrza do rozpoznania wniosku skarżącego w zakresie żądanym w skardze. Jednocześnie w pkt 2 wyroku, w związku z brzmieniem art. 149 § 1a P.p.s.a., Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Działanie Sądu w tym ostatnim zakresie oparte jest na uznaniu przy uwzględnieniu ogółu okoliczności sprawy, bowiem P.p.s.a. nie określa, co należy rozumieć pod wskazanym wyżej pojęciem. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty w kontekście okoliczności sprawy, w której do naruszenia prawa doszło (wyrok NSA z 17.12.2014 r., I OSK 2075/14).
Zatem występuje on wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące bezczynność czy przewlekłe działanie organu. W ocenie Sądu, bezczynność Burmistrza wynikała z przyjęcia nieprawidłowej interpretacji treści wniosku. Tego rodzaju zachowaniu nie można przypisać cechy szczególnego naruszenia prawa w postaci naruszenia "rażącego". Z tych samych przyczyn Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o wymierzenie organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193)