Uzasadnienie
Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowo-Produkcyjne Spółka z o. o. "A." w B. pismem z dnia 17 października 2006 r. zwróciło się do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w B. o ustalenie czy Gmina B. posiada ważne pozwolenie budowlane oraz pozwolenie na użytkowanie [...]. Natomiast w dniu [...] 2006 r. złożyło zażalenie na bezczynność ww. Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego. Postanowieniem z [...] 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w By na podstawie art. 35 § 5 i 37 § 1 w zw. i art. 143 Kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 roku. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z póź. zm.) odmówił stwierdzenia niezałatwienia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. Powiatu B. sprawy w terminie i uznał to zażalenie za nieuzasadnione. Organ ustalił, że wniosek z [...] 2006 r. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w B. rozpatrzył i udzielił odpowiedzi pismem z 29 grudnia 2006 roku.
Na powyższe postanowienie ww. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarżąca nie uwzględniając otrzymanego pisma z 29 grudnia 2006 r. ustaliła, że nie spełnia ono wymogów kończącej postępowanie w sprawie decyzji organu administracji z naruszeniem art. 104 Kpa. Skarżąca domagała się zobowiązania organu do wydania decyzji administracyjnej w powyższej sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zaważył co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) sprawując kontrolę działalności administracji publicznej, sąd administracyjny rozpatruje skargę na bezczynność organu.
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje jednak orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w punktach 1 - 4 art. 3 § 2 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Oznacza to, że dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej.
Badanie merytoryczne zasadności skargi winno więc być poprzedzone sprawdzeniem wymagań formalnych skargi, w tym właśnie jej dopuszczalności, sprowadzające się m. in. do zbadania czy sprawa w ogóle należy do właściwości sądu administracyjnego. Dotyczy to oczywiście także i skargi na bezczynność organu.
Trzeba bowiem mieć na uwadze, że organy administracji publicznej działają w indywidualnych sprawach obywateli nie tylko przez wydawanie aktów administracyjnych. Szereg spraw jest bowiem załatwianych np. przez podejmowanie czynności określanych mianem czynności materialno – technicznych.
Natomiast akt administracyjny może być wydany tylko w przypadkach ściśle określonych przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W szczególności należy podkreślić w związku z żądaniem zawartymi w skardze dotyczącym nakazania organowi wydania decyzji - że decyzję administracyjną wydaje się w celu konkretyzacji norm prawnych do określonego stanu faktycznego i indywidualnie ustalonych podmiotów. Decyzja powoduje ustalenie lub przyznanie uprawnienia albo też określenie rodzaju i zakresu ciążącego na jej adresacie obowiązku. Istotą sprawy o której orzeka się decyzją administracyjną jest stwierdzenie praw nabytych w tym zakresie w jakim w danym postępowaniu rozpatrywano interes prawny określonej osoby albo też odmówienia nabycia praw.
Sytuacja taka nie występuje w niniejszej sprawie skoro skarżąca domaga się wydania decyzji "... w celu ustalenia czy Gmina B. posiada ważne pozwolenie budowlane oraz pozwolenie na użytkowanie..." kanalizacji deszczowej. W niniejszej sprawie chodzi bowiem w istocie o dokonanie pewnej czynności technicznej w postaci zbadania dokumentacji i udzielenia informacji. To zaś zostało dokonane czego bynajmniej skarżąca nie neguje potwierdzając fakt otrzymania informacji zawartych w piśmie z 29 grudnia 2006 r. Taka zaś forma załatwienia sprawy ma swe oparcie w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego oraz utrwalonym poglądzie doktryny (np. Komentarz do Kpa B. Adamiak i J. Borowski wyd. C.H. Beck Warszawa 2006 r. str. 461 – 477) i orzecznictwie (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2002 r. – II SA 2867/02 – Monitor Prawny 2003/4 s. 148).
Reasumując należy stwierdzić, że w świetle ww. art.3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga jest niedopuszczalna i dlatego w oparciu o art. 58 § 1 pkt. 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. należało ją odrzucić. Oceny tej nie zmienia fakt, iż stronę pouczono w postępowaniu administracyjnym o prawie złożenia skargi do sądu administracyjnego. Pouczenie takie nie może bowiem zmieniać obowiązującego prawa i kreować uprawnień nie wynikających z jego przepisów.