Uzasadnienie
Pismem z [...] lipca 2024 r., K. R. (dalej "skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 7 sierpnia 2024 r., wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez podanie numeru PESEL oraz wykazanie, czy wystąpiła w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, ze zm.; dalej "k.p.a.") z ponagleniem do organu wyższego stopnia w sprawie bezczynności/przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Na uzupełnienie powyższych braków wyznaczono termin 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wskazane wezwanie, wraz ze stosownymi pouczeniem została odebrana przez skarżącą 5 września 2024 r. Termin wyznaczony do uzupełnienia wskazanych braków skargi bezskutecznie upłynął 12 września 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej "p.p.s.a.") dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego takim środkiem zaskarżenia jest ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), a także jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.); do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.).
Na mocy natomiast art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Z powołanych wyżej przepisów bezspornie wynika, że wnosząc skargę na bezczynność/przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, to skarżąca obowiązana jest wykazać, że skorzystała z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a.
W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że przed wniesieniem skargi wystąpiła z ponagleniem do organu wyższego stopnia na bezczynność/przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...]. W konsekwencji należy uznać, że nie wyczerpała ona trybu zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 p.p.s.a., co obliguje Sąd do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Dodatkowo należy wskazać, że skarżąca nie uzupełniła również braków formalnych skargi. W zakreślonym terminie nie podała numeru PESEL. Jak wynika natomiast z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., pismo strony będącej osobą fizyczną powinno zawierać, w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, w postaci podania nr PESEL oraz do wykazania, że wyczerpała tryb zaskarżenia. Skarżąca została także prawidłowo pouczona o siedmiodniowym terminie wykonania wezwania oraz o rygorze mającym zastosowanie w przypadku niewykonania wezwań Sądu w zakreślonym terminie. Powyżej opisane wezwania doręczono skarżącej 5 września 2024 r. a więc zakreślony termin do ich wykonania upłynął 12 września 2024 r., przy czym nie zostały one do dnia dzisiejszego wykonane.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.