Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Bd 98/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę M. B. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie wydania decyzji w sprawie istnienia obowiązku właściciela nieruchomości rolnej uzyskania zezwolenia organu na wycinkę drzew. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania skargowego, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.
Skarżący wniósł o uzupełnienie ww. postanowienia w zakresie wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz podstawy prawnej pouczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, albowiem jak wynika z art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Należy jednak zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku lub postanowienia może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia (por. postanowienie WSA w Bydgoszczy z 23.01.2014 r., II SA/Bd 891/13). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a., dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne.
W niniejszej sprawie Sąd w postanowieniu z dnia 29 września 2016 r. orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu do zamieszczenia w postanowieniu żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia zarówno w sentencji, jak i w jego uzasadnieniu. Zakres uzupełnienia postanowienia, którego domaga się skarżący, nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. a contrario orzekł jak w sentencji postanowienia.