Uzasadnienie
Dnia 2 stycznia 2011 r. B. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. w przedmiocie pomocy społecznej (data wpływu do Sądu 10.01.2011 r.).
Do skargi dołączyła odpisy czterech zażaleń kierowanych do Prezydenta Miasta B. (w tym zażalenie nr 4 z dnia 17.12.2010 r. na okoliczność zaskarżenia bezczynności przed złożeniem sprawy do Sądu).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Merytoryczne badanie zasadności skargi w każdym przypadku musi zostać poprzedzone sprawdzeniem, czy skarga została wniesiona w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami i czy nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (postanowienie NSA z dnia 14 marca 1999 r. w sprawie III SA 7254/98, LEX nr 43843). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne i możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), bowiem zażalenie, o którym mowa w podanym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 cyt. ustawy.
Przepis art. 37 kpa wprost stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 służy stronie zażalenie do organu wyższego stopnia. Przepis zaś art. 52 § 2 p.p.s.a. dając definicję "wyczerpania środków zaskarżenia" stanowi, że należy pod tym pojęciem rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki, jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a zatem nie może zostać wszczęte dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Strony powinny dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005,
s. 235). W świetle powyższego zażalenie w trybie art. 37 kpa musi zostać złożone do organu nadrzędnego przed wniesieniem skargi do sądu. Wtedy dopiero można mówić o wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących stronie skarżącej.
W sprawie niniejszej Sąd stwierdził, że na dzień wniesienia skargi nie został wyczerpany tryb zażaleniowy, gdyż zażalenie na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. nie zostało złożone do właściwego organu.
Organem wyższego rzędu jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., nie zaś Prezydent Miasta B. Zatem Skarżąca nie wyczerpała trybu zażaleniowego przed wniesieniem sprawy do Sądu.
W dniu 6.04.2011 r. Skarżąca złożyła do Sądu trzy wnioski z dnia 5.04.2011 r. (k. 94, 95, 96 akt sądowych) wnosząc o potraktowanie skargi z dnia 2.01.2011 r. jako "skargi na przewlekłość postępowania przed Miejskim Ośrodkiem Pomocy Rodzinie w B.". Zdaniem Skarżącej nieprawidłowe było zarejestrowanie skargi jako "bezczynność".
W dacie orzekania w niniejszej sprawie, a także w dacie złożenia skargi z dnia 2.01.2011 r. sądy administracyjne nie posiadały kognicji do orzekania w kwestii przewlekłości postępowania administracyjnego. Pozostawanie organu administracyjnego w zwłoce z wydaniem określonego aktu administracyjnego mogło być rozpatrzone tylko jako "bezczynność" na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Zatem skarga została zarejestrowana prawidłowo.
Mając powyższe na uwadze skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 i 6 p.p.s.a.