Uzasadnienie
W dniu 4 lutego 2013 r. J. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. w przedmiocie rozpatrzenia jego skargi dotyczącej nieprzestrzegania warunków sanitarnych w celach osadzonych, izbach chorych, braku izolacji między osadzonymi chorymi na choroby zakaźne, a osadzonymi zdrowymi oraz nie przestrzegania zasad higieny w czasie wykonywania czynności porządkowych przez osadzonych w Zakładzie Karnym w C. B. W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że w dniu 20 listopada 2012r. przesłał do Dyrektora Zakładu Karnego w C. B. pismo J. M. będące skargą na nieprawidłowości w przedmiocie warunków sanitarnych w celach osadzonych, izbach chorych, braku izolacji między osadzonymi chorymi na choroby zakaźne, a osadzonymi zdrowymi oraz nie przestrzegania zasad higieny w czasie wykonywania czynności porządkowych przez osadzonych w zakładzie karnym, z prośbą o ich wyjaśnienie.
Dyrektor Zakładu Karnego udzielił stosownej odpowiedzi w piśmie z dnia 28 listopada 2012r. Na tej podstawie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu 30 listopada 2012r. poinformował skarżącego o bezzasadności zarzutów przedstawionych w skardze. Dalej organ wyjaśnił, że w dniu 14 grudnia 2012r. J. M. wywiódł skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. przy rozpatrywaniu jego skargi dotyczącej nieprzestrzegania zasad sanitarnych w Zakładzie Karnym w C. B. W dniu 19 stycznia 2013r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. działając, na podstawie art. 231 w zw. z art. 229 ust.7 kpa, przekazał przedmiotową skargę do rozpatrzenia P. Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w B., o czym poinformował skarżącego pismem z dnia 20 grudnia 2012r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Na wstępie podnieść należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Na podstawie § 2 pkt 1 – 8 przywołanego przepisu kontrola, o której mowa wyżej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty szczegółowo wymienione w tym przepisie, wśród których są decyzje, postanowienia, czynności materialno - techniczne, akty prawa miejscowego, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, akty nadzoru oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w przepisie (§ 2 pkt 1 - 8). Przedstawiony katalog ma charakter zamknięty, co ma tę konsekwencję, że wniesienie skargi na akt nienależący do niego, skutkuje jej odrzuceniem jako niedopuszczalnej.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest skarga J. M. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. w przedmiocie nieprzestrzegania warunków sanitarnych w Zakładzie Karnym w C. B. Przedmiotowa skarga, co wynika wprost z jej treści, jej wyrazem niezadowolenia skarżącego ze sposobu działania Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. przy rozpatrywaniu jego skargi dotyczącej nieprzestrzegania warunków sanitarnych w Zakładzie Karnym, w którym osadzony jest skarżący.
W tym stanie rzeczy uznać należy, iż skarga niniejsza została złożona w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem skargi we wskazanym zakresie może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub słusznych interesów obywateli, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie sprawy (art. 227 kpa). Podkreślić jednakże należy, iż celem tego postępowania jest naprawienie błędów i zaniedbań, a nie wydawanie określonych regularnymi procedurami rozstrzygnięć spraw, w toku instancji administracyjnych lub sądowych. Procedura skargowa unormowana w kpa i przepisach wykonawczych ma cechy samodzielnego, jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego, kończącego się czynnością materialno – techniczną, informacją o sposobie załatwieniu sprawy – art. 238 § 1 kpa.
Czynności podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII kpa nie dają jednak podstaw do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego, nie mieszczą się bowiem w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 § 2 pkt 1 – 8 p.p.s.a. i nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2002 r. II SA/Wr 3121/01 (nie publ.), w którym stwierdzono, iż: "sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII kpa, a więc związanych z krytyką należytego wykonania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 kpa)". Podobnie w tezie postanowienia NSA z dnia 9 grudnia 1999 r. sygn. akt II SAB 7/99 wskazano, iż "ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII kpa, nie podlega kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego".
Konsekwencją powołanych orzeczeń jest uznanie, iż w przypadku skierowania takiej skargi do sądu administracyjnego musi ona być odrzucona jako niedopuszczalna (tak: B. Adamiak, J. Borkowski. "Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz", Wydawnictwo C.H. Beck 2004 r. wyd. 6, str. 816 i nst.).
Z tych też względów, na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 ww ustawy oraz przepisów § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). Obejmują one opłatę ze czynności adwokata w kwocie 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 23% stawki w kwocie 55,20 zł.