Uzasadnienie
W dniu 27 lipca 2020 r. M. P. wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Burmistrza J. w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. o udzielenie informacji publicznej, dotyczącego realizacji przez Gminę J. zadań z zakresu opieki nad bezdomnymi zwierzętami w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 31 maja 2020 r. Skarżąca wniosła o orzeczenie, że nieudzielenie wnioskowanej informacji publicznej miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie od organu grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w 2019 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że wobec uznania, że ww. wniosek dotyczył informacji przetworzonej, organ wezwał skarżącą do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, którego skarżąca nie wykazała, wobec czego organ w dniu [...] czerwca 2020 r. wydał decyzję odmawiającą udzielenia informacji publicznej, która stała się ostateczna.
W pozostałej części uzasadnienia odpowiedzi na skargę organ przedstawił argumentację przemawiającą w jego ocenie za prawidłowością ww. decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Badanie merytorycznej zasadności skargi, poprzedzone jest każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia, o których mowa w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").
Analiza przeprowadzona przez sąd doprowadziła do wniosku, że skarga wywiedziona w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., wedle którego sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5a niniejszego przepisu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Treść art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. wskazuje, że bezczynność organu administracji publicznej może stać się przedmiotem kontroli sądu administracyjnego wyłącznie w takim zakresie, w jakim dotyczy niewydania decyzji administracyjnej, postanowień określonych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a., aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (z wyłączeniem tych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) albo też gdy dotyczy ona niewykonania zadań określonych w przepisach szczególnych, do których odnosi się art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. i art. 3 § 3 p.p.s.a. Innymi słowy, aby można było mówić o bezczynności administracji publicznej musi istnieć przepis prawny, który w określonej sytuacji prawnej nakłada na organ obowiązek określonego działania, w przewidzianej ku temu formie i wyznaczonym terminie, natomiast organ, wbrew spoczywającemu na nim obowiązkowi, takiego działania nie podejmuje.
Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2019, poz. 1429 ze zm., dalej: "u.d.i.p.") bezczynność organu może polegać na tym, że organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w sposób przewidziany u.d.i.p., ani nie udostępnia żądanej informacji w ustawowym terminie, w drodze czynności materialno-technicznej, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (z uwagi na ograniczenia z art. 5 u.d.i.p. lub - w przypadku informacji przetworzonej - ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego), bądź umarzającej postępowanie (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.). Nie jest przy tym możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie jest w posiadaniu organu.
W takich sytuacjach organ nie jest zobowiązany, ani do udostępnienia żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia, lecz powinien jedynie poinformować o tym wnioskodawcę, w drodze pisma mającego postać czynności materialno-technicznej. Pismo to stanowi odpowiedź na wniosek i jednocześnie chroni organ od zarzutu bezczynności (por.: wyrok WSA w Olsztynie z 29 lipca 2013 r., II SAB/Op 45/13, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA").
Reasumując, z bezczynnością dotyczącą udostępnienia informacji publicznej, mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia konkretnej informacji, nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. (14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i w art. 15 ust. 2 u.d.i.p.) odpowiednich czynności, tj.: 1) nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, 2) nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, 3) nie informuje wnioskodawcy, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, bądź że żądanej informacji publicznej nie posiada, albo 4) nie udziela informacji, o której mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.
W niniejszej sprawie, organ uznając, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, zastosował drugie z ww. rozwiązań, wydając w dniu [...] czerwca 2020 r., (po uprzednim wezwaniu skarżącej do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego) decyzję nr [...] odmawiającą udzielenia informacji publicznej. Od decyzji tej skarżąca, prawidłowo pouczona, nie wniosła odwołania, w związku z czym zyskała ona przymiot ostateczności.
Za odrzuceniem skargi na bezczynność organu przemawia w takiej sytuacji uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2019 r. sygn. akt II OPS 5/19 (CBOSA), w której stwierdzono, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały NSA wywiódł, że pogląd sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności.
Za niedopuszczalną zatem należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.
Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że art. 269 § 1 p.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.
O zwrocie uiszczonego wpisu (k.
- 25) sąd orzekł w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wedle którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.