Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 7 sierpnia 2015 r. T. Ź. wystąpił do P. Spółki z o.o. w B. o udzielenie w trybie dostępu do informacji publicznej informacji zawierającej odpowiedzi na następujące pytania:
← czy korzystacie Państwo ze stałej lub doraźnej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata lub radcy prawnego?
← jakie są koszty roczne brutto oraz miesięczne brutto obsługi prawnej realizowanej na Państwa rzecz?
← jaka część (podać w procentach środków przeznaczonych na Państwa funkcjonowanie) pochodzi ze źródeł publicznych (w tym samorządowych)?
← czy wystąpiło, a jak tak to ile wyniosło łączne zadłużenie brutto odbiorców usług komunalnych w obrębie Państwa działalności?
← ilu łącznie dłużników z tytułu świadczonych usług komunalnych posiada Państwa podmiot oraz o ile osób/podmiotów wzrosło zadłużenie w relacji roku 2014 do roku 2013?
Wobec nieudzielenia żądanej informacji T. Ź. wniósł skargę na bezczynność organu zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W skardze wniósł o:
← zobowiązanie organu reprezentującego bezczynny podmiot do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty dręczenia odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności;
← stwierdzenie, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;
← zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przypisanych.
W uzasadnieniu wskazał, że żądana informacja stanowi informację publiczną, a P. K. było zobowiązane do jej udzielenia czego nie uczyniono naruszając tym samym art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że po otrzymaniu skargi udzielił żądanej informacji, a spóźnienie się z jej udzieleniem było związane z faktem, że wniosek wpłynął drogą elektroniczną i został przeoczony. Dlatego nie został rozpatrzony w ustawowym terminie. Nieudzielenie informacji nie stanowiło lekceważącego potraktowania obowiązków przez podmiot zobowiązany a wynikało z "nawału obowiązków i ludzkiej nieuwagi".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Wobec niekwestionowania przez skarżącego faktu, iż organ udzielił żądanej informacji po wniesieniu skargi, Sąd umorzył postępowanie w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do udzielenia informacji, uznając iż w tym zakresie postępowanie stało się bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a. Jednocześnie, z mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd miał obowiązek ocenić czy bezczynność organu wystąpiła i jaki miała charakter.
Zaważywszy, że wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej wpłynął na oficjalny adres poczty elektronicznej podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, a wyłącznie przez przeoczenie pracownika, czyli nieprawidłowe wykonanie obowiązków, nie został temu wnioskowi nadany bieg, uznać należało, że bezczynność zaistniała. Informacja bowiem nie została udzielona w terminie określonym w art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.).
Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą przyjmuje się, że jeżeli wniosek został prawidłowo nadany drogą elektroniczną na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, oznacza to jego wpłynięcie i obowiązek załatwienia (vide wyrok z dnia 16 września 2016 r., I OSK 1924/16; postanowienia z dnia 3 listopada 2015 r., I OSK 194015 oraz z dnia 10 września 2015 r., I OSK 1968/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA).
W sprawie niniejszej bezspornie wniosek z dnia 7 sierpnia 2015 r. nie został załatwiony po jego wpłynięciu do podmiotu zobowiązanego. Załatwiony został po ponownym złożeniu. Dlatego stwierdzić należało fakt zaistnienia bezczynności.
Jednocześnie, zdaniem sądu, brak było podstaw – w okolicznościach sprawy niniejszej – do stwierdzenia, by bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Była ona wynikiem przeoczenia korespondencji elektronicznej, nie trwała długo, a po ponownym złożeniu wniosku informacja została skarżącemu udzielona w ustawowym terminie.
Powyższe przemawiało za przypisaniem podmiotowi zobowiązanemu bezczynności bez cech rażącego naruszenia prawa. Powtarzając za stanowiskiem sądu wyrażonym w sprawie II SAB/Go 43/16 (CBOSA) stwierdzić trzeba, że każda przewlekłość postępowania jest naruszeniem prawa, jednakże nie każde postępowanie prowadzone w sposób przewlekły jest przewlekłością, w której mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do tego stanu, który może być podstawą stwierdzenia przewlekłości. Kryterium rażącego naruszenia wskazuje na znaczny stopień nasilenia stanu bezprawności, działanie wbrew określonym standardom bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki, odstępstwo od prawnych wymogów bez jakiejkolwiek przyczyny. Bezczynności w sprawie niniejszej tych cech przypisać nie można.
Również WSA w Bydgoszczy stwierdził w wyroku w sprawie II SAB/Bk 56/16, że sytuacja rażącej bezczynności nie zaistniała, jeżeli bezczynność organu nie miała cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na organ przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, a jedynie wynikała z przeoczenia wniosku zawartego w korespondencji elektronicznej skierowanej do organu (CBOSA).
Zważywszy na fakt wykonania obowiązku udzielenia informacji publicznej przez organ po wpłynięciu skargi, skarżącemu – z mocy art. 201 § 1 p.p.s.a. – przysługiwało prawo zwrotu kosztów postępowania, zgodnie z żądaniem zawartym w skardze. Na zasądzoną kwotę 597 zł składają się: zwrot wpisu od skargi (100 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego (480 zł plus 17 zł opłata od pełnomocnictwa) – przyznane według stawek wynikających z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej rozporządzeniem z dnia 3 października 2016 r., Dz. U. poz. 1667).