Uzasadnienie
Skarga na bezczynność Wójta Gminy K. K. została wywiedziona na tle następujących okoliczności faktycznych:
Małżonkowie B. i B. T. W. w Urzędzie Gminy K. K. złożyli wniosek o wydanie warunków zabudowy na rozbudowę obory ściółkowej o łącznej obsadzie do 49 DJP, budowę stodoły, budowę płyty gnojowej do składowania obornika na maksymalną powierzchnię zabudowy do 150 m2, budowę zamkniętego zbiornika na płynne odchody zwierzęce o pojemności maksymalnej 24m3 w zabudowie zagrodowej na działce nr [...], położonej we wsi G. D. Statut strony postępowania toczącego się na podstawie w/w wniosku uzyskał L. M. Wójt Gminy K. K. – ponownie rozpoznając sprawę wniosku małżonków B. i B. T. W. - w dniu 31 maja 2005r. wydał decyzję nr [...] ustalającą warunki zabudowy. Po rozpoznaniu odwołania od w/w decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] lipca 2005r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wójt Gminy K. K. z uwagi na fakt cofnięcia przez B. i B. T. W. wniosku w sprawie wydania warunków zabudowy decyzją z dnia [...] lipca 2005r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie.
L. M. pismem procesowym z dnia 25 listopada 2005r. wywiódł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Wójta Gminy K. K. W uzasadnieniu skargi wskazał, że " Wójt Gminy K. K. zamiast zastosować się do poleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., zawartych w decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i prowadzić postępowanie wyjaśniające w dalszym ciągu, stanął ponad prawem i wydał decyzję umarzającą postępowanie w sprawie". Skarżący pismem procesowym z dnia 10 lutego 2006r. podał, że bezczynność Wójta Gminy K. K. nie była przedmiotem postępowania zażaleniowego przed organem wyższego stopnia (k. 41-42 akt).
Organ w odpowiedzi na skargę podał, że nie był zobowiązany do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, w sytuacji gdy wnioskodawcy wycofali swój wniosek. Wskazując na powyższe organ podniósł, że w sprawie nie zachodzą przesłanki jego bezczynności, ani też nie zostały naruszone zasady ogólne kpa i dlatego też wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna z racji braku wyczerpania przez skarżącego służącego mu w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego do zwalczania bezczynności organu na etapie przedsądowym. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Jak stanowi art. 52 § 2 w/w ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W wypadku skargi na bezczynność organu administracji, środkiem zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego regulowanego przepisami kodeksu administracyjnego, jest zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 kpa.
Służy ono na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w ustalonym w myśl art. 36 kpa do organu administracji publicznej wyższego stopnia, w tym przypadku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Z akt sprawy nie wynika, by skargę niniejszą poprzedziło opisane w art. 37 § 1 kpa zażalenie skarżącego na bezczynność Wójta Gminy K. K. – nota bene jest to okoliczność przyznana przez samego skarżącego w piśmie procesowym z dnia 10 lutego 2006r. W tej sytuacji Sąd nie mógł poddać skargi merytorycznej ocenie, albowiem w pierwszej kolejności musiał skontrolować jej dopuszczalność. W tym przypadku jeden z formalnych warunków dopuszczalności skargi nie został spełniony. Dostrzeżenie powyższego czyniło koniecznym odrzucenie skargi stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 52 § 1 tejże ustawy.