Uzasadnienie
Skarżący J. B. złożył skargę na bezczynność Marszałka Województwa P. zarzucając mu, że nie rozpoznał w terminie przewidzianym przepisami kpa zażalenia złożonego przez skarżącego, na bezczynność ordynatora Oddziału I Szpitala Psychiatrycznego w S., i nie wydał postanowienia co do zasadności zażalenia.
W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, iż w dniu 10 grudnia 2004r. wystąpił do ordynatora Oddziału I Szpitala Psychiatrycznego w S. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt pobytu w szpitalu. Wniosek (wraz z kopią do potwierdzenia złożenia wniosku) został złożony do historii choroby i pozostawiony bez odpowiedzi. W związku z tym skarżący złożył zażalenie na bezczynność, które za pośrednictwem Starosty S. trafiło do Marszałka Województwa P. Ten, w zakreślonym przepisami kpa terminie, nie wydał postanowienia co do zasadności zażalenia, a jedynie pismem z dnia 19 stycznia 2005r. zajął stanowisko, nie rozstrzygające zażalenia co do istoty. W tym stanie rzeczy skarżący złożył skargę, która wpłynęła do sądu 29 marca 2007r. wraz z odpowiedzią na skargę.
W odpowiedzi na skargę złożoną przez Osobę Pełniącą Funkcję Organów Samorządu Województwa P. wniesiono o jej oddalenie. Na rozprawie pełnomocnik obecnego Marszałka Województwa P. wniósł o odrzucenie skargi jako przedwczesnej z powodu niewyczerpania trybu postępowania zażaleniowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
Skarga podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), jako "niedopuszczalna z innych przyczyn", albowiem skarga na bezczynność organu administracji publicznej wyższego stopnia rozpoznającego zażalenie w trybie art. 37 §1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie, nie przysługuje.
Zgodnie z przepisem art. 3 §2 pkt 8 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu. A zatem w przypadku decyzji administracyjnych, czy też postanowień skarga na bezczynność organu w wydaniu aktu administracyjnego, przysługuje wówczas kiedy akt administracyjny jest zaskarżalny, w trybie odwołania, czy też zażalenia.
Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Zażalenie z art. 37 §1 kpa nie jest zażaleniem, o którym mowa w art. 141-144 kpa, ale stanowi swoisty środek odwoławczy w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 kpa ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia (wyrok NSA z 12 kwietnia 2001r., IV S.A. 1866/00, ONSA 2002, nr 4, poz. 144), na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia.
W konsekwencji również skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna (T.Woś, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, s. 88). W konsekwencji należy uznać, iż nie jest dopuszczalne wniesienie skargi na bezczynność organu wyższego stopnia który w ustawowym terminie nie zajął stanowiska w sprawie.
Dlatego też skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.